vrijdag 14 juli 2017

Favoriete Franse films

Franse films en ik, het is niet altijd een goede combinatie geweest. Hoewel ik hou van Franse boeken en schilderijen (en eten!), is de cinema van onze zuiderburen heel andere koek. Zo heb ik slechte ervaringen met films als Caché (er gebeurt praktisch niets), L'écume des jours (te absurd voor mij) en Entre les murs (wel goed, maar het einde vind ik nogal een anticlimax). De films met Louis de Funès zijn wel grappig, maar soms wat overdreven. En de films van de broers Dardenne zijn wel mooi, maar vaak wat zwaar op de hand. Enfin, ik heb met de jaren zelf moeten uitzoeken welke Franse films wél bij mij passen.

Welke films ik dan zoal bekijk? Geen al te zware kost. En blijkbaar heb ik een voorkeur voor kleurrijke Franse musicals (waarschuwing: wie musicals haat, hoeft niet meer verder te lezen). Verder ben ik fan van Kristin Scott Thomas, Isabelle Huppert en Cathérine Deneuve. 

Lijstjesgewijs geeft dat het volgende:

Il y a longtemps que je t'aime
Met deze film maakte Philippe Claudel zijn debuut als regisseur. Aangezien ik enorm benieuwd was naar zijn eerste film, ben ik deze film gaan bekijken in de bioscoop, midden in een examenperiode. Dat heb ik me toen niet beklaagd: de film geeft een goed beeld van het Franse familieleven. Léa en Juliette zijn twee zussen die elkaar na een lange periode terugzien. Juliette heeft namelijk in de gevangenis gezeten. De zussen leren elkaar opnieuw kennen terwijl Juliette gaat inwonen bij het gezin van Léa. Gaandeweg komen we meer te weten over het verleden van Juliette. Een film die ik regelmatig eens herbekijk omdat hij me doet denken aan de tijd toen ik nog aan een Franse universiteit werkte. De ongedwongen sfeer en de gevoelige thematiek maken van deze film een echt pareltje. De trailer vind je hier.

Tous les soleils

Ook de tweede film van Philippe Claudel is de moeite waard. Zijn derde (Avant l'hiver) is minder mijn ding. Maar bon, Tous les soleils is een pak luchtiger dan Il y a longtemps que je t'aime. Een Italiaanse vader woont samen met zijn dochter in Strasbourg. Hij heeft een interessante job als muziekprofessor, een puberende dochter en grappige broer. Toch mist hij nog steeds zijn overleden vrouw. De filmmuziek (Tarantella) is ook prachtig. Hier vind je een trailer.

Copacabana

Een Frans-Belgische film die wat wegheeft van Aanrijding in Moscou. Of komt dat doordat de Vlaming Jurgen Delnaet ook meespeelt? In ieder geval mocht hoofdrolspeelster Isabelle Huppert zich uitleven in haar rol als marginale moeder. Tegelijkertijd is het ook leuk om haar door Oostende te zien zwalpen.
Bekijk hier de trailer.


8 femmes

Terwijl Isabelle Huppert nog een disfunctionele mama was in de vorige film, is ze hier een seutige zus van Cathérine Deneuve. Deze film heeft ongetwijfeld evenveel haters als liefhebbers, want het is een vrij vreemde musical, met absurde en grappige beelden. De man des huizes is vermoord en dus zoeken de acht vrouwen die met hem verwant zijn uit wie het gedaan heeft. Zijn vrouw, zijn minnares, zijn dochters, zijn (schoon)moeder, de poetsvrouw... iedereen is verdacht. Al zingend proberen ze de dader te vinden. Een soort Cluedo op muziek die ik heel vermakelijk vond.

Potiche


Ook dit is een musical met Cathérine Deneuve. Deze keer is haar man niet vermoord, maar heeft hij een hartaanval gekregen waardoor hij zijn paraplufabriek niet meer kan besturen. Suzanne Pujol (Deneuve) ziet dit als een unieke kans om aan het roer te staan van het bedrijf van haar man. Zo kan ze aantonen dat ze meer is dan een simpele huisvrouw (une potiche, een decoratief stuk versiering). De trailer geeft de hilariteit van deze feministische film goed weer.

Les parapluies de Cherbourg 

We blijven in de paraplubusiness. In het havenstadje Cherbourg regent het bijna altijd, maar toch verkopen Geneviève en haar moeder niet genoeg paraplu's om financieel rond te komen. Maar Geneviève heeft wel het geluk in de liefde gevonden, ze heeft een prille relatie met de automonteur Guy. Op een dag moet Guy echter vertrekken voor zijn militaire dienst. Zullen ze elkaar trouw blijven tijdens hun afscheid? Dit uitgangspunt levert een hartverscheurende film op, waarin trouwens alleen maar wordt gezongen. Het ritme is een stuk langzamer dan in de bovenstaande films. Les parapluies de Cherbourg dateert namelijk uit 1964. De film wordt intussen als een Franse klassieker beschouwd en zou zelfs de regisseur van La La Land geïnspireerd hebben. Ik begrijp volledig waarom!
Deze film kan je trouwens integraal bekijken op YouTube, met Engelse ondertiteling.

Nog een fijne 14 juillet!

P.S: In tegenstelling tot wat mijn inleiding deed uitschijnen, zijn er nog heel wat goede Franse films. Het heeft gewoon even geduurd tot ik ze ontdekte. Als jullie graag nog een blogpost over Franse films lezen, laat dan gerust iets weten in een reactie :-)

dinsdag 4 juli 2017

En toen werd het zwart - Yannick Ottoy

Dat gevoel, dat niet alleen over mensen gaat en veel meer omvat dan geuren en geluiden, dat iets te maken heeft met vertrouwdheid en andere ongrijpbare begrippen, die emotie, dat je van ergens bent en dat kent, die laat zich metafysisch vooralsnog niet verklaren, net omdat ze zoveel te maken heeft met het wezen van de werkelijkheid. Om echt te kunnen zijn moet je van ergens zijn. Want het is met plaatsen zoals met vrienden: heb je er veel, dan heb je er geen.
Klik door naar Cutting Edge voor mijn recensie.

woensdag 21 juni 2017

De drager - Jan Vantoortelboom

"Hij kon een verontrustende gedachte maar niet uit zijn hoofd bannen: dat een kind maar moeilijk kon worden beschermd tegen de mensen die het ook daadwerkelijk kapot konden krijgen: de ouders."
Mijn recensie lees je hier.

zondag 11 juni 2017

Zomerboeken

Door zulke zonovergoten dagen begint een mens al eens van de zomervakantie te dromen. Nog een paar weekjes en het is weer zover: lezen (en schrijven?) van zonsopgang tot zonsondergang. Of dat is toch het plan...

Le comte de Monte-Cristo van Alexandre Dumas

Vorig jaar las ik La dame aux camélias van Dumas fils, dit jaar wil ik graag eens een boek van zijn vader lezen. Een vriendin heeft me Monte Cristo ooit eens vurig aangeraden. Eigenlijk weet ik niet goed waarover het precies gaat en ik probeer dat bewust zo te houden. Al te vaak laat ik klassiekers aan de kant liggen omdat ik het verhaal al ken door films of andere bewerkingen. Deze roman moet me dus verrassen.











La superba van Ilja Leonard Pfeijffer

Dit is volgens mij echt het perfecte boek om in een vakantie te lezen. Het staat al heel lang op mijn leeslijst... Ook ander werk van Pfeijffer (zijn poëzie bijvoorbeeld) wil ik graag ontdekken.














One van Sarah Crossan

Na Het gewicht van water ben ik helemaal fan van deze vlotte en poëtische Engelse schrijfster. One zou gaan over een Siamese tweeling die volwassen wordt. Op Verbeelding las ik al een lovende bespreking van One, dus deze wil ik zeker lezen.













Le livre de perle van Timothée de Fombelle

Al veel positieve dingen gehoord over de boeken van de Fombelle. Dit verhaal heeft iets met fantasy en tijdreizen te maken. Ideaal om te lezen onder de Franse zon.















Hard hart van Ish Ait Hamou

Dankzij een belezen en enthousiaste collega las ik dit schooljaar Als je iemand verliest die je niet kan verliezen. Een novelle met een breekbaar verhaal dat mijn cursisten kon ontroeren. Sindsdien wil ik nog meer van Ish lezen. 















Zoals altijd sta ik mezelf toe om af te wijken van dit lijstje... Vakantie en verplichtingen gaan immers niet samen ;-) 

Wat willen jullie lezen in de vakantie?

woensdag 10 mei 2017

Over oude meisjesboeken

Toen ik deze week in de krant las dat er een Vlaamse serie komt over Tiny, werd ik overvallen door een vlaag van nostalgie. Ik herinner me nog goed hoe ik als kind de Tiny-boeken van mijn moeder las: de dromerige plaatjes, de immer lieve Tiny en haar hondje, haar vriendinnen. Ze leek te wonen in een ideale wereld. Als ik de boekjes nu herlees, voelt het deftige taalgebruik en het plichtsbewustzijn van Tiny enigszins achterhaald aan. Ik ben alvast benieuwd hoe Tiny op het scherm zal klinken.

Tiny heeft een druk sociaal leven
Natuurlijk valt er vanuit een feministisch standpunt heel wat op te merken. Tiny is wel erg mevrouwerig en voorbeeldig voor haar leeftijd. In Tiny is jarig gaat ze bijvoorbeeld naar de kapper voor haar verjaardag, om daarna haar mama te helpen in de keuken en een bos rozen als verjaardagscadeau te krijgen. Pippi Langkous zou haar beslist een poets bakken! Toch heeft het iets charmants, die pastelkleurtjes en kleren uit de jaren vijftig.

Een ander "meisjesboek" uit die tijd - ooit gevonden in het huis van mijn overgrootmoeder -  is Boendermartje. Een Tiny in werkkleren, want Martje groeit helaas niet op in een welgesteld gezin. Als wees moet ze werken voor de kost. Als mensen haar uitschelden, slikt ze alle verwijten in, en wil ze des te meer haar goedheid bewijzen. De christelijke boodschap is duidelijk en kan voor een hedendaagse lezer onrealistisch overkomen. Zo zet Martje haar beste beentje voor op school. Ze doet het zo goed, dat ze een prachtige plaat (poster) krijgt met Jezus erop in kleur. Wanneer haar tante tijdens een woede-uitbarsting de plaat van de muur scheurt, is Martje ontroostbaar. Uiteindelijk komt haar tante tot inkeer en herbeginnen ze met een schone lei (en een nieuwe kleurplaat). 


Het lijkt allemaal nogal banaal, maar de psychologie van Martje was best goed uitgewerkt. Dat ik het 20 jaar later nog min of meer kan navertellen, is het bewijs dat het boek toch een bepaalde indruk heeft achtergelaten. 

Ook Schoolidyllen (1920) van Top Naeff heb ik als tiener gelezen. Hoewel het taalgebruik in het begin wel lastig was ('jelui' in plaats van 'jullie'), vond ik het een meeslepend boek. Een echte bakvisroman over een vrijgevochten groepje vriendinnen, met een aangrijpend einde.


Dus ja, het heeft wel iets, die meisjesboeken van weleer. Niet alleen omdat ze nu zo grappig ouderwets zijn, maar ook omdat ik op die manier even een kind van vroeger kon zijn.



zondag 2 april 2017

Verhalen in vrije verzen

Eigenlijk wist ik niet goed dat er vandaag nog romans in vrije versvorm geschreven worden. Verhalen verpakt als gedichten. Maar blijkbaar wordt het wel vaker gedaan, vooral in de Angelsaksische wereld.  Er hoeft niet per se gerijmd te worden, hoewel er vaak wel assonanties, alliteraties en binnenrijmen zijn. 

Maar daar heb ik niet te veel aandacht aan besteed tijdens het lezen. Wat me vooral opviel, was hoe vlot zulke boeken lezen. Hoe soepel taal blijkt te zijn en hoe dun de grens is tussen proza en poëzie.


Songe à la douceur - Clémentine Beauvais

Deze Franse jeugdroman gaat over Eugène en Tatiana. Op een dag zien ze elkaar na tien jaar terug in de Parijse metro. Eugène voelt meteen weer de liefde opflakkeren. Hij heeft geen idee meer waarom hij de ravissante en intelligente Tatiana vroeger, als zeventienjarige, afgewezen heeft. Ze groeien opnieuw naar elkaar toe, maar het verleden blijft toch een moeilijke hindernis.

Het verhaal is een bewerking van Jevgeni Onegin, een roman in (geen vrije) verzen van de Russische schrijver Aleksandr Poesjkin. Het is een bekende lovestory, Tsjaikovski maakte er een operabewerking van. Toch is het niet noodzakelijk om deze voorkennis te hebben. Beauvais geeft een eigentijdse twist aan het verhaal, waardoor het perfect als een young adult roman gelezen kan worden. De vrije verzen vloeien mooi in elkaar over. De lay-out van het boek bevordert dit: woorden worden strategisch geplaatst, als iemand valt, vallen ook de letters, als er gediscussieerd wordt, worden ook zinnen tegenover elkaar geplaatst. Aan het einde van het verhaal rijst de vraag of de hoofdpersonages nader tot elkaar kunnen komen of niet. Ook dit wordt vormelijk mooi weergegeven. Hopelijk laat een Nederlandse vertaling van dit pareltje niet te lang op zich wachten.

Gewicht van water - Sarah Crossan

Dit boek werd gelukkig wel al vertaald, uit het Engels (The Weight of Water). Het gaat over een Pools meisje, Kasienka, dat samen met haar moeder naar Coventry verhuist om haar vader te zoeken. Hij is ervandoor gegaan naar Engeland zonder een adres achter te laten. Terwijl Kasienka's moeder zich vastbijt in een hopeloze zoektocht naar haar man, krijgt Kasienka te maken met een pestend kliekje meisjes op haar nieuwe school. Ze draagt de verkeerde kleren, heeft het verkeerde kapsel, zegt de verkeerde dingen. Een actueel en gevoelig thema, dat door het poëtische taalgebruik versterkt wordt. Het verhaal bevat meer aparte stukjes en witregels dan Songe à la douceur, maar is ondanks de lossere structuur zeer knap opgebouwd. Om in één keer ademloos uit te lezen.
Welke poëtische boeken heb jij onlangs uitgelezen? Ik wil zeker nog Een (One) van Sarah Crossan lezen. 
Ken je nog aanraders in vrije verzen?



zondag 19 maart 2017

Zeewijding

Meisje leunend op de reling - Léon Spilliaert

Mijn verhaal Zeewijding spoelde aan op Drijfhout.

Drijfhout is een project van iStoires, de cultuurdienst van Oostende en de bibliotheek Kris Lambert. Tussen 15 januari en 1 april 2017 kunnen auteurs zich laten inspireren door het werk van Léon Spilliaert en verhalen insturen die zich afspelen in Oostende.