dinsdag 23 augustus 2016

Beter luisteren


Zoals anderen in december beginnen na te denken over wat ze vanaf januari willen veranderen of verbeteren, zo maak ik voornemens in augustus voor september. Want een nieuw schooljaar voelt toch nog meer aan als een begin.

Eigenlijk heb ik maar één doel: beter luisteren. Naar cursisten, collega's, mijn man, mijn familie en vrienden. Op professioneel vlak zou het interessant zijn om wat meer (uitspraak)fouten te kunnen detecteren en dus ook om mijn cursisten gerichtere feedback te geven. Tegelijk wil ik beter luisteren om op een actieve manier aandacht te besteden aan anderen. Luisteren is bijleren. Vroeger kon ik soms letterlijk navertellen wat iemand (vaak een leraar) gezegd had. Nu ik zelf lesgeef, lukt dat veel minder. Hoog tijd dus om mijn oren te spitsen en zo meer kennis te vergaren.

Beter luisteren betekent hopelijk ook beter dialogen leren schrijven. Mijn zwakste punt tijdens het schrijven. Deze zomer adviseerden twee schrijvers me om goed te luisteren naar wat anderen zeggen. Vertellen ze veel of juist weinig? Welke woorden gebruiken ze? En wat willen mensen niet zeggen? Mijn oren staan wijd open.

woensdag 17 augustus 2016

Gelezen op vakantie

De afgelopen weken postte ik hier enkele stukjes die ik geschreven had tijdens onze reis door Zwisterland en Italië. In tegenstelling tot vorige zomer lukte het deze keer om schrijven en lezen te combineren. Lang leve luchthavens en treinen!

Onheilig - Roos van Rijswijk


Onheilig, het debuut van Roos van Rijswijk, toont aan dat je geen ingewikkelde verhaallijn of een rist personages nodig hebt om een goed boek te schrijven. Twee hoofdpersonen, een moeder en een zoon die met elkaar in conflict staan, zijn genoeg. De personages praten langs elkaar heen en de vertelstemmen worden afgewisseld. Elk hoofdstuk bestaat uit kortere stukjes, met beschrijvingen of rake observaties. Clichés kom je niet tegen, zowel de moeder als de zoon zijn hard voor elkaar. De landerige hitte op de achtergrond van het verhaal sluit perfect aan bij de zomerse temperaturen waarin ik deze roman las.

Een soort van liefde - Alicja Gescinska

Alicja Gescinska leerde ik kennen via het schitterende tv-programma Alleen Elvis blijft bestaan op Canvas. De filosofe die als kind van Polen naar België verhuisde, kon boeiend vertellen over literatuur, kunst, muziek en religie. Naast een non-fictie boek De verovering van de vrijheid en academische publicaties, schreef ze een roman over de liefde 'omdat de liefde niet wetenschappelijk te bevatten is'. Mijn nieuwsgierigheid was meteen gewekt.

Het verhaal over Anna, een studente die een verhouding met een Amerikaanse professor begint, wordt doorspekt met filosofische beschouwingen. Daarnaast maken we kennis met Elisabeth, die het huis van haar overleden vader opruimt. De puzzelstukjes van beide verhaallijnen vallen gaandeweg mooi op hun plaats. De relatie studente-professor klinkt een beetje cliché, maar Gescinska komt ermee weg. Een uitgebalanceerd verhaal met enkele zinnen die zo in je notitieboekje kunnen.

Haar - Kathleen Vereecken


Dit boek stond al langer op mijn verlanglijstje, aangezien ik geprikkeld werd door de denkoefeningen bij een nieuw boek op de blog van Kathleen Vereecken.  

Het verhaal start met een autovakantie naar Spanje. Een vakantie zoals dat ook ging in mijn kindertijd: zonder airco, met spijs en drank en plakkende benen op de achterbank. Vereecken is heel goed in sfeer scheppen en zet sterke personages neer. De spanningen tussen de drie zussen, die meegroeien met het verhaal, worden heel herkenbaar weergegeven. Ik voelde me tegelijkertijd Suzanne, Catherine en Hanna. De verfijnde stijl zorgt ervoor dat ironie en verdriet hand in hand gaan. Mooi! 

'Schrijven is een oefening in empathie,' zei Kathleen Vereecken terecht in dit interview. Een gedachte die blijft hangen.

zaterdag 13 augustus 2016

Milaan


Twee zonsondergangen en één onweer gaf je ons, 's avonds, na je vele musea en modieuze bewoners. Dames liepen op voetpaden alsof het catwalks waren en in bijna elke straat troffen we een palazzo of een kerk aan. 

'One map for museums and one map for shopping,' zo had de receptionist het gezegd. We hielden ons vooral aan de museumplattegrond, maar de winkels loerden overal om de hoek. Milaan kan je niet verdelen, alles loopt voortdurend door elkaar. 

De eerste zonsondergang op het dak van grootwarenhuis La Rinascente werd ons aangeraden, de tweede ontdekten we zelf. De zon boven Sant'Alessandro, met een aperitief binnen handbereik, was zo mogelijk nog warmer dan die met zicht op de Duomo. 

Op de laatste avond had de stad nog iets in petto. Geen vuurwerk maar een betere donder-en-bliksemshow, toevallig waren we ook aan de Duomo. De hemel lichtte paars op bij elke bliksemschicht, parapluverkopers schoten uit de grond, winkeltassen werden als afdak gebruikt. Een rozenverkoper liet zijn koopwaar boven zijn hoofd begieten. En wij? Wij genoten van Italiaanse outdoor cinema.

donderdag 11 augustus 2016

Bergamo

 
Een vrouwtje wenkt ons uitnodigend naar binnen. Dat we van haar pasta met zeevruchten moeten proeven, maakt ze ons duidelijk in het Italiaans. We wilden eigenlijk iets kleins, een broodje of zo, maar de glimlach van de vrouw is breed. Voordat we het weten, zitten we aan een tafeltje met een bord. Dat het ons gesmaakt heeft, zeggen we met onze handen en gezichten.

De volgende dag worden we getrakteerd op de smalle straatjes en stenen van de oude stad. De Città Alta. Waar schaduw schaars is en de hitte omkaderd wordt door cipressen. Maar alles wordt draaglijk, zeker als je daarna nog mag smullen van ijs bij Balzer, een ijssalon dat dateert van 1850. Met coupes die naar Donizetti vernoemd zijn, Bergamo's bekendste operacomponist. We beluisteren zijn muziek in een vergeten museum, na bezoekjes aan de Santa Maria della Maggiore, de Duomo en de Piazza Vecchio. 

Bergamo, stad der zintuigen.



dinsdag 9 augustus 2016

Tirano


Met lome passen wandelen we door het eerste Italiaanse stadje van onze reis. Na een fenomenale treintocht met de Bernina Express vanuit Chur, gaan we gestaag verder in de richting van het Palazzo Salis. De gevels ogen minder verzorgd dan in Zwitserland, maar de stad leeft meer. Motorrijders verdringen elkaar, Pokémon Go wordt vanop de Vespa gespeeld. 

De vrouw in het Palazzo legt ons de werking van de audioguide uit in een mengeling van Engels, Duits en Italiaans. We bedanken haar en slenteren als enige toeristen door het paleis. De fresco's en karig ingerichte kamers spreken tot de verbeelding. Ook de ietwat verdroogde tuin, een hortus conclusus, doet me glimlachen. Mijn man fotografeert opklimmende rozen, vergeelde buxushagen en een lege fontein.

zaterdag 6 augustus 2016

Chur


Ergens arriveren op een zondag geeft altijd een vertekend beeld. Parasols van cafeetjes zijn gesloten, grote winkels moeten het alleen van hun etalages hebben. In Chur was zelfs een restaurant vinden een schier onmogelijke zaak. We vroegen de hotelreceptioniste om raad. Zo kwamen we bij een hip en vrolijk restaurant terecht, waar we met een gerust gemoed onze curry's oplepelden.

De volgende dag zochten we hogere regionen op. Met de kabelbaan naar Brambrüesch, eerst in een grote cabine met kindjes, daarna in een kleiner liftje met ons twee. Eens boven zetten we meteen de afdaling in. De Alpen lachten ons toe, gewaagde mountainbikepaden lieten we - in halve bewondering en bezorgdheid - links liggen. Ook afdalen kan zwaar zijn. Voeten schoven vooruit, kuitspieren werden aangespannen. Hoe dieper we gingen, hoe steiler de paden. Sandaalsluitingen sneden in mijn huid, mijn zonnebril gleed van mijn neus. 

Een douche spoelde onze kleine pijnen weg. We trokken iets nieuws aan en doken opnieuw de bergstad in, met een gids in onze oren. Het was alsof de smalle straatjes, fonteinen en torens ons rechtstreeks aanspraken.

woensdag 3 augustus 2016

Zürich - een reisimpressie


Het was al donker toen we je leerden kennen en toevallig een rivier te veel overstaken om ons hotel te bereiken. We sliepen in een te warme kamer en lieten het koffieapparaat onaangeroerd. 

Zo druk als de avond was, zo rustig was de ochtend. Je kleurrijke huisjes openden langzaam hun deuren en als vanzelf liepen we naast het heldere water van de Limmat, foto's nemend van de Grossmünster, het Rathaus en de Fraumünster. Puffend beklommen we de Grossmünster, het uitzicht was ons zweet waard. Aan het meer flaneerden we zoals de Zwitsers, hoewel die ons meestal joggend voorbij liepen. 

We aten internationaal in Globus, vegetarisch in Hiltl met Haaike en dan toch weer vettig in McDonalds. We bewonderden je rijke geschiedenis in het Landesmuseum en vervloekten de trage waterbus die ons geen betere kijk op het meer gaf. 

Zürich, een stad in een weekend.