zondag 27 april 2014

Lente en herinneringen aan New York

Het is lente en we zullen het geweten hebben. De eerste zomerjurkjes komen naar boven, de fietsers die ons huis voorbij fietsen worden talrijker en bij sommigen is de lenteschoonmaak al achter de rug. Het huis helemaal omkeren omdat de avonden langer worden, doe ik niet. Toch ben ik ook een lentemens. Dit jaar doe ik gretig mee. Als een echte huisvrouw dan nog: met chocolade, tulpen en foto's van zonsondergangen. Wie had dat gedacht.


Twilight aan de Schelde
Maar une hirondelle ne fait pas le printemps (een zwaluw maakt de lente niet). Er is meer. Elk jaar opnieuw is de lente voor mij een lokroep om op reis te gaan. Zoals nu moet ik mezelf telkens weer inprenten dat het over enkele maanden zomervakantie is, en dat mijn reislust tot dan moet wachten.

Twee jaar geleden echter hoefde ik dat niet te doen. Toen kon ik (samen met de vriend) mijn reisvleugels al uitslaan, naar de stad waar ik al lang van droomde: New York City. Het blijft een van de beste citytrips ooit. Hoewel de stad niet altijd even mooi is als in de films, voelt alles wel aan zoals in de film. Je loopt er letterlijk en figuurlijk met je hoofd in de wolken, steeds op zoek naar nieuwe gebouwen en herkenningspunten. De literaire hotspots mochten ook op deze reis niet ontbreken. Zo bezochten we, amper bekomen van de lange vliegreis en lichtjes gejetlagged, de New York Public Library. Alleen al de buitenkant is magnifiek. Binnenin was iedereen verzonken in zijn of haar eigen boek.
New York Public Library - buiten

binnen

Eerlijk gezegd heb ik tijdens deze reis niet eens zoveel aan boeken gedacht. Ik heb van geen enkele schrijver de voetsporen gevolgd (wat ik wel deed in Edinburgh). De stad gaf zelf wat literatuur prijs. Zo botsten we in Central Park haast toevallig op een beeld van Alice in Wonderland, omringd door spelende kinderen.

Alice
Op een regenachtige middag belandden we dan weer in de boekhandel Barnes en Noble. Een boekhandel waar de Standaard Boekhandel nog een serieus puntje aan kan zuigen. Leestafeltjes, makkelijke stoelen en een koffiebarretje veraangenamen de zoektocht naar een boek aanzienlijk. Bovendien - en daar kan de Standaard Boekhandel niets aan doen - ben je in New York, wat altijd mooie beelden oplevert.
Fifth Avenue vanuit Barnes en Noble

En voor wie het nog wat meer boeken mogen zijn: ga zeker langs bij de Strand Book Store. Het is werkelijk de grootste boekenwinkel die ik ooit zag, met meer dan 2 miljoen boeken. Onvergetelijk (en stiekem wil ik terug).

Enfin, het is dus lente. Aan de Schelde en aan de Hudson River. Verschil moet er zijn.

zaterdag 19 april 2014

Hoe The Big Bang Theory mijn vakantieleesplannen dwarsboomde

Vrijdagavond 4 april. Er lagen twee volle weken Paasvakantie op me te wachten. Een leesvakantie, zoals ik eerder al schreef. Maar dat liep even anders uit.

Eerst en vooral waren er uitstapjes. Naar Aalst, naar Lille, naar Evergem, naar Oostende. Dagen om bij te praten met vriendinnen, me te verbazen over een musical, het Ensorhuis te bezoeken, uit te waaien aan zee. Deugddoende dagen zonder boeken.

'Life is good at the beach', aldus het bord op het witte hutje.
En verder was er... guilty pleasure. Sinds mijn vriend me kennis liet maken met de serie The Big Bang Theory, ben ik niet meer weg te slaan van mijn computerscherm. De dialogen zijn spitsvondig, de personages herkenbaar (wetenschappers die van nerdy gezelschapsspelen houden, je moet ze mij niet leren kennen) en de plotwendingen zijn gewoonweg geniaal. Er is ook intertekstualiteit. De verwijzingen naar Star Wars en Star Trek heb ik waarschijnlijk niet allemaal begrepen, maar er zijn ook tal van verwijzingen naar The Lord of the Rings, Harry Potter, ja zelfs naar Twilight. Om van de pun intended jokes nog maar te zwijgen. Humor met hersenen, het kan. Wie iets van fysica of wiskunde kent, kan zelfs nog harder lachen.
bron

En hoe zit het dan met de leesplannen? Op zich niet rampzalig. Ik las Het lam van Jannie Regnerus (geïnspireerd op het Gentse Lam Gods, prachtig), de niet onaardige dichtbundel Waar we wonen van Thomas Möhlmann en de ietwat teleurstellende bestseller Kenau van Tessa de Loo. Aangenomen dat het eerste boek heel goed maar dun was, het tweede een nog dunnere dichtbundel en de derde een vlotte roman; heb ik het gevoel niet genoeg gelezen te hebben. Nog steeds wacht Omega Minor in de kast. En nu Márquez gestorven is, word ik ook weer herinnerd aan het ongelezen exemplaar van Liefde in tijden van cholera. Zucht.

Wanneer is het zomervakantie, a.u.b.?


(En ja, dat laatste was ironie. (Leve de werkende mens!)) 

dinsdag 15 april 2014

Blijmaker van de dag: Le premier jour du reste de ta vie

Tegenwoordig lees en hoor je veel over 'geluk' of over kleine dingen die je dag maken. Ook in blogland wordt er veel aandacht aan besteed (zo posten sommigen per dag een foto van wat hen blij maakt). Ik moet het toegeven, na de jaloersmakende foto's op Facebook of Instagram, kan ik deze nieuwe trend alleen maar toejuichen. Het is tijd om opnieuw naar de kleine dingen om ons heen te kijken, niet naar de grote dingen van onszelf.

bron


Een foto per dag lijkt me echter een te dwangmatige poging om het geluk te zoeken. Daar doe ik dus niet aan mee. Maar een kleine blijmaker af en toe kan geen kwaad. Zo kon ik vandaag, zomaar in het midden van de dag, glimlachend genieten van een Franse film met de tot de verbeelding sprekende titel Le premier jour du reste de ta vie.

Déborah François als Fleur in Le premier jour du reste de ta vie. (bron foto)

Deze film van Rémi Bezançon start nogal gek, maar al gauw raak je meegesleept door het verhaal van 5 familieleden. Elk deel van de film toont een dag uit het leven van het Franse gezin. Daarbij wordt gebruik gemaakt van een resem flash-backs en ludieke overgangen. Marie-Jeanne en Robert Duval hebben drie kinderen, die elk hun eigen weg opgaan. De oudste (Albert) is een carrièretijger die snel op eigen benen leert te staan, de middelste (Raphaël) blijft een eeuwige student, en de jongste (Fleur, vertolkt door de goddelijke Déborah François) begaat de ene misstap na de andere vooraleer ze tot de juiste inzichten komt. Deze summiere samenvatting klinkt misschien banaal, maar het verhaal wordt meesterlijk en met de nodige humor in beeld gebracht. Bovendien is de muziek bij de film steengoed. We hoorden niet alleen Lou Reeds Perfect day, maar konden ook het lied van de eindgeneriek enorm appreciëren. Het heet, net zoals de film, Le premier jour du reste de ta vie, en wordt gezongen door Etienne Daho. Voor een trailer van de film, klik hier. En voor het mooie lied van Daho hier.

Een citaat dat bleef hangen:

Pourquoi vouloir décrocher la lune
quand on a les étoiles


Deze wijze woorden indachtig, ga ik nu even anderen gelukkig maken. Door schoon te maken, hemden te strijken en te koken. Dat moet namelijk ook gebeuren :-)
  

woensdag 9 april 2014

Furet du Nord

Vandaag was ik in de Noord-Franse stad Lille. Ik had er afgesproken met een verre vriendin. Vooraleer zij echter ten tonele verscheen, ging ik eerst wat me time (da's blijkbaar het modewoord van de laatste maanden) doorbrengen in de Furet du Nord.

De Furet du Nord is een boekhandel van formaat. Het Franse woord 'furet' betekent eigenlijk 'fret'. Je kan je afvragen wat dit in hemelsnaam te maken heeft met boeken. Dat zit zo. De eerste 'Furet du Nord' was gevestigd in een winkel waar men bont verkocht. Daarna is het een boekenwinkel geworden, maar de verwijzing is gebleven. Inmiddels is de boekenwinkel uitgegroeid tot een Franse keten. Eigenlijk had ik nog iets goed te maken in de Furet du Nord. Hoewel de winkel gekend is vanwege zijn enorme afmetingen (7000m²), was ik nog nooit verder geraakt dan het gelijkvloers en de eerste verdieping. Terwijl er zo'n 6 (!) verdiepingen boekenvertier zijn. Dus ging ik vandaag op pad, tot de zesde verdieping. Ik keek mijn ogen uit. Alles passeerde de revue: literatuur, kookboeken, schoolmateriaal, dure pennen, woordenboeken, grammatica's, briefpapier, uitnodigingen, stempels, schildersdoeken, schoolboeken, ...

bron foto 1 & bron foto 2
Om een lang verhaal kort te maken: na me meer dan een uur te vergapen aan zoveel vormen van papier, was ik nog niet rond. Het schoot me ook te binnen dat ik eigenlijk op zoek was naar een reisgids over Corsica. Ik doorzocht de afdeling reisgidsen, maar vond bitter weinig over Frankrijk zelf (de Fransen zijn meer geïnteresseerd in het buitenland, logisch misschien). Aan een kassa trof ik wel een vergeten en ongelabelde Lonely Planet reisgids aan, maar die kon me niet bekoren. Misschien had ik in die boekenmassa nog beter moeten zoeken...

Gelukkig was er de stad, de zon en goed gezelschap.

woensdag 2 april 2014

Schrijven over schrijven

Het is iets waar bijna elke blogger van droomt: schrijver worden. Niet zomaar wat gedachten uitstorten op je blog, maar iets concreets presteren, zoals een boek. Sommige bloggers slagen daar wonderwel in. Zo publiceert Kelly van Ma vie en vert binnenkort haar eerste boek. Anderen, zoals Lilith en mezelf dromen hardop of in stilte over hun schrijfdroom.
bron
De ideale lezer wordt uiteindelijk schrijver, heb ik lang gedacht. Nu ben ik daar niet meer zo zeker van. Ik lees bijvoorbeeld graag W.F. Hermans, Harry Mulisch of de Fransman Philippe Claudel. Allemaal schrijvers met een literaire reputatie om u tegen te zeggen. Maar of ik ooit zoals hen zou kunnen schrijven? Daar ben ik niet zo zeker van. En misschien hoeft dat ook helemaal niet. Momenteel ben ik bezig met het schrijven van een jeugdboek. Zo'n 65 pagina's heb ik al. Het geeft een beetje een dubbel gevoel. Enerzijds is er de rush en de bevrijding tijdens het schrijven; anderzijds is er het gepieker achteraf. Is dit wel wat ik wil schrijven? Is dit iets wat ooit het publiceren waard is?

Ik had zo graag een Groot Literair Werk geschreven. Iets zoals Le Rapport de Brodeck van Philippe Claudel of iets zoals Wij en ik van Saskia de Coster. Maar op een of andere manier vloeien er jeugdboekideeën uit mijn pen. Terwijl ik toch enkele jaren een verwaand literatuurwetenschapper was die neerkeek op bestsellers en jeugdboeken (hoewel ik Harry Potter en Twilight verslonden heb!). Dus ja. Wat je schrijft vloeit niet noodzakelijk voort uit wat je leest. Mijn literaire smaak zit vaak mijn schrijfdroom in de weg, hoe raar dat ook mag klinken.

Alleszins ben ik benieuwd naar wie het pleit zal winnen: mijn innerlijke criticus of mijn schrijfdwang. Wat denken jullie?