Schrijven over schrijven

Het is iets waar bijna elke blogger van droomt: schrijver worden. Niet zomaar wat gedachten uitstorten op je blog, maar iets concreets presteren, zoals een boek. Sommige bloggers slagen daar wonderwel in. Zo publiceert Kelly van Ma vie en vert binnenkort haar eerste boek. Anderen, zoals Lilith en mezelf dromen hardop of in stilte over hun schrijfdroom.
bron
De ideale lezer wordt uiteindelijk schrijver, heb ik lang gedacht. Nu ben ik daar niet meer zo zeker van. Ik lees bijvoorbeeld graag W.F. Hermans, Harry Mulisch of de Fransman Philippe Claudel. Allemaal schrijvers met een literaire reputatie om u tegen te zeggen. Maar of ik ooit zoals hen zou kunnen schrijven? Daar ben ik niet zo zeker van. En misschien hoeft dat ook helemaal niet. Momenteel ben ik bezig met het schrijven van een jeugdboek. Zo'n 65 pagina's heb ik al. Het geeft een beetje een dubbel gevoel. Enerzijds is er de rush en de bevrijding tijdens het schrijven; anderzijds is er het gepieker achteraf. Is dit wel wat ik wil schrijven? Is dit iets wat ooit het publiceren waard is?

Ik had zo graag een Groot Literair Werk geschreven. Iets zoals Le Rapport de Brodeck van Philippe Claudel of iets zoals Wij en ik van Saskia de Coster. Maar op een of andere manier vloeien er jeugdboekideeën uit mijn pen. Terwijl ik toch enkele jaren een verwaand literatuurwetenschapper was die neerkeek op bestsellers en jeugdboeken (hoewel ik Harry Potter en Twilight verslonden heb!). Dus ja. Wat je schrijft vloeit niet noodzakelijk voort uit wat je leest. Mijn literaire smaak zit vaak mijn schrijfdroom in de weg, hoe raar dat ook mag klinken.

Alleszins ben ik benieuwd naar wie het pleit zal winnen: mijn innerlijke criticus of mijn schrijfdwang. Wat denken jullie?

Reacties

  1. Oh, dit herken ik! Ik heb er overigens ook over geschreven n.a.v. een interview dat ik las en waarin dat probleem ook aan bod kwam: http://tussendroomendaad.wordpress.com/2013/01/18/verhaaluitwerkingsvrees-schrijfkrampen-en-pulp-angst/
    Zelf zou ik heel graag iets schrijven zoals Kafka, of Murakami, iets surreëels alleszins, maar dat schijnt niet uit mij te willen komen :-)

    Niets belet je trouwens om het allebei te doen, om bv. eerst jeugdboeken te schrijven en later alsnog een literaire roman. Al schijnt het wel moeilijk om die overstap te maken en moet je misschien ergens wel rekening houden met wat je echt wil doen. Ik praatte deze week bijvoorbeeld toevallig met een schrijfster van kinderboeken die nu een literaire thriller geschreven had, maar ze klaagde over het feit dat haar geloofwaardigheid als schrijfster daaronder leed. De uitgeverij had in eerste instantie ook voorgesteld om haar carrière als kinderboekenschrijfster (zo'n 40 titels had ze al op haar naam) gewoon onvermeld te laten. Ook J.K. Rowling heeft onder een pseudoniem geschreven om niet de Harry-Potter-schrijfster te blijven.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Leuk stukje dat je daarover schreef! Blij ook dat ik niet de enige ben...

      Inderdaad, je kan altijd nog de switch naar het literaire maken achteraf, maar ik heb daar ook zo m'n twijfels bij. Bovendien valt het me vaak op dat er dan thrillers geschreven worden (J.K. Rowling en Simone van der Vlugt zijn een paar voorbeelden die ik ken). Een thriller schrijven spreekt me niet erg aan (behalve dan misschien een hele literaire, zoals 'Les âmes grises' van Claudel). Tegelijkertijd is het ook jammer dat je dan jezelf moet verloochenen omwille van je vorige boeken. Dus ja... misschien moeten we eerst allemaal een beetje tolerantere/flexibelere lezers worden?

      Verwijderen
  2. Ja, ik voel ook niets voor het schrijven van thrillers. Dat genre lijkt me een beetje "minderwaardig", al is dat eigenlijk een onterecht gevoel.
    Ik denk dat je gewoon moet schrijven waar je je het best bij voelt om te schrijven en dus niet wat je wil geschreven hebben. Het schrijfplezier gaat voorop! Later zie je dan nog wel :-)

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire berichten