zaterdag 25 oktober 2014

Over creatief schrijven en verhuizen

Vorige vrijdag volgde ik in Leuven een workshop creatief schrijven. De bedoeling was dat we oefenstrategieën aangereikt kregen om aan de slag mee te gaan in de klas. Maar stiekem wilde ik zelf graag nog eens creatief schrijven, dat was alweer veel te lang geleden.

Zo'n 9 jaar geleden, in het zesde middelbaar, volgde ik ook creatief schrijven aan een muziekacademie. Hoewel ik er veel schreef, bekroop me tijdens die schrijfsessies vaak een gevoel van onrust of ongeduld. Af en toe gingen mijn tenen krullen als een medecursist voor de zoveelste keer persoonlijke problemen oprakelde in een tekst. Uiteraard is schrijven heel persoonlijk en uiteraard maakt het veel emoties los. Maar een cursus creatief schrijven mag niet veranderen in onnodig gepsychologiseer. Uren vlogen voorbij en het enige wat ik wilde, was schrijven.



Vorige vrijdag had ik weer een gelijksoortig gevoel. We kregen interessante tips, maar werden zelf net iets te weinig aan het werk gezet. Toen we dan toch een schrijfopdracht kregen, kwam het enthousiasme ogenblikkelijk los. NT2-leerkracht penden ijverig hun verhaal neer, dat ongeveer 15 zinnen mocht tellen en over een speciale verhuisdag uit ons leven moest gaan. Teksten werden voorgelezen en bewonderd. Iedereen herademde. Dit schreef ik over mijn meest recente verhuis.

Het was het eerste weekend van september 2011. Een aantal zaken waren al verhuisd. Mijn ouders hadden op voorhand mijn dozen vol boeken en kleren naar ons huis gereden. Mijn vriend en ik gingen samenwonen in een ouder huis aan de Schelde, waar altijd meeuwen overvlogen maar waar soms ook de verwarming niet zou werken. Het bed van mijn vriend werd zorgvuldig vastgemaakt in de aanhangwagen van mijn broers auto. In de garage van mijn schoonouders hingen de kleren van mijn vriend netjes klaar op een lange wasdraad. Een verhuiswagen was niet nodig geweest. We hadden meubels gekregen van familie en hadden ook wat nieuw meubilair in de Ikea bij elkaar geshopt. Het was een warme dag, die dag waarop we verhuisden. 's Avonds barstte er een onweer los en at ik een maaltijd die mijn vriend had klaargemaakt.

Binnenkort volgt nog een verhuis. Misschien levert dat weer een verhaal op? 



dinsdag 14 oktober 2014

Uitgelezen: 'De hemel boven Parijs' van Bregje Hofstede

Olivier keek naar haar en het beeld op zijn netvlies schokte, als bij een diaprojector die wordt aangestoten; er schoof een oude dia over de huidige, zodat hij even niet wist waar hij naar keek, naar nu of naar lang geleden. Ze léék op haar. Mon dieu.
Bregje Hofstede
De hemel boven Parijs
p.9

Mijn recensie lees je hier.  

vrijdag 10 oktober 2014

De andere kant van de herfst

Overal, echt overal lees en hoor je dat de herfst een fantastisch seizoen is. Het favoriete seizoen zelfs van de meeste boekenbloggers en lezers. De herfst betekent immers comfort food, lezen onder een dekentje, mooie kleuren, warme chocomelk, ... Enzovoort. Staat er dan echt niemand stil bij de negatieve kanten van de herfst?

De herfst betekent namelijk ook:

- Nattigheid en de daarmee gepaard gaande vestimentaire moeilijkheden. Elegante hakjes om door de regen en de modder mee te ploeteren? Ik dacht het niet, als ik te voet van het station naar m'n werk ga.

(bron foto)


- Spinnen. Ik haat ze en ik zie ze nu overal. Laatst liep ik bijna in een gigantisch spinnenweb dat over de hele breedte van een voetpad was geweven. Bah.

- Soep en stamppot, het is gewoon mijn ding niet. Sorry aan de foodblogs, maar de herfst heeft weinig of geen culinaire toppers voor mij.

- Donkere ochtenden bij het opstaan. Het werkt een beetje demotiverend, niet meer gewekt worden door het zonlicht.

- Stress. De herfst valt nu eenmaal samen met de start van het werkjaar en als perfectionist laat je je soms al te makkelijk meeslepen door je werk. De dagen zijn lang, de nachten kort. 

Voilà, het zeurblogje is eruit. Geef mij maar zo snel mogelijk een zachte, veelbelovende lente. Of een weekje vakantie, zodat ik ook eens tijd heb om te lezen onder een dekentje. 

donderdag 2 oktober 2014

Wrap up 'Ik lees Frans in september'

Het was een vreemde maand september. We mochten voor het eerst in ons huis, mijn schooljaar ging van start en daarbij had ik september ook nog eens tot 'Ik lees Frans'-maand uitgeroepen. Hoe is die leesactie verlopen? Enkele conclusies voor mezelf:

- Het was leuk om ongelezen boeken uit mijn kast te ontdekken. Zo had ik Les enfants terribles al bijna 8 (!) jaar in mijn boekenkast staan.

- Het grootste pluspunt van de actie: het was fijn om andere (boeken)bloggers te keren kennen! Er werd ook veel gereageerd op elkaars besprekingen. Bedankt dus aan iedereen die meedeed: Lalagè leest, Mijn boekenkast en Tussen droom en daad.

- Nadeel: ik moest ervoor opletten dat mijn eigen leesactie me niet te veel onder druk zette. Blijkbaar had ik de samenloop van privé en professionele omstandigheden toch wat onderschat. Er moest over gewaakt worden dat er geen 'leesdruk' ontstond. Vandaar dat ik ook enkele vertalingen uit het Frans las.
 

- Volgende keer beter? Absoluut! Dit is zeker nog eens voor herhaling vatbaar. Maar dan doe ik het wel met alles erop en eraan: een betere promo (misschien een mooi gifje maken), een give away en meer updates.

Tot slot: nog enkele Franse booktubeuses om het af te leren...

- Margaud Liseuse
- biblekisssbible
- La pause librairie
- Ifmarybooks (zij vlogt in het Engels)

Merci et au revoir!

woensdag 1 oktober 2014

Uitgelezen: 'De blauwe kamer' van Georges Simenon #ikleesFrans

De kamer was blauw, blauwselblauw, had hij eens gedacht, een blauw dat hem aan zijn kindertijd deed denken, aan de grofgeweven zakjes met blauw poeder die zijn moeder in de tobbe oploste voordat ze het wasgoed een laatste keer uitspoelde, waarna ze het ging uitspreiden op het blinkende gras van het bleekveld. Hij moest een jaar of zes zijn en hij vroeg zich af welk wonder ervoor zorgde dat iets blauws het wasgoed wit kon maken.
Georges Simenon, vert. Rokus Hofstede
De blauwe kamer
p.6
2014, [1964]

Mijn lovende recensie kan je lezen op Cutting Edge.