vrijdag 30 januari 2015

Toen ik nog dichtte

Vroeger schreef ik wel eens een gedicht. Voor school, voor de lessen Literaire Creatie of gewoon voor mezelf. Erg goed waren ze nooit, en het poëziegenre blijft voor mij nog altijd iets ongrijpbaars hebben. Geef mij maar proza. Maar door de Poëzieweek 2015 las ik op internet af en toe een gedicht. Ook mijn eigen gedichten werden nog eens van onder het stof gehaald. Vandaag trakteer ik jullie dus op een gedicht van mijn hand. Het is gebaseerd op een kunstwerk van Jan Fabre.

(bron foto)


The star of the evening
heeft 's ochtends slechts een doffe schittering.
Een egel, prikkelbaar voor stekelige opmerkingen
zit vastgepind op zijn stoel.

"Wanna dance?" klonk het vroeger
Toen de gentleman nog bestond
Maar nu is zijn leven leeg
Zoals de kasten die hem omgeven

Vaarwel, gouden man
Als een roerloze kerstbal hang je nu

 



zondag 25 januari 2015

Hoe ik per ongeluk een boek schreef - Annet Huizing

O hoe zou ik willen dat de titel van dit bericht op mezelf zou slaan. Maar helaas. Ik heb tot op heden nog steeds geen boek geschreven. Maar daar zou misschien wel eens verandering in kunnen komen, want na het lezen van dit jeugdboek begint het bij mij ook weer te kriebelen.


Hoe ik per ongeluk een boek schreef is het eerste boek van Annet Huizing bij Lemniscaat. Niet alleen werd ik verleid door de mooie cover, ook het verhaal sprak me meteen aan. Katinka, een dertien jarig meisje, wil heel graag schrijfster worden. Hiervoor gaat ze te rade bij haar overbuurvrouw Lidwien, een gevierd auteur die al negentien succesvolle boeken op haar neem heeft staan.

Katinka wil schrijven over haar dagelijkse leven. Over de komst van Dirkje, de nieuwe sympathieke vriendin van haar vader. Over haar moeder die gestorven is toen ze drie was. Over haar eigen worsteling met het leven (dit klinkt zwaarder dan het in het boek is). Dit doet ze met de hulp van Lidwien, die haar nuttige (en voor de lezer herkenbare) schrijftips geeft, zoals show don't tell, schrijven is schrappen, kill your darlings, gebruik je zintuigen, ... De manier waarop Katinka deze schrijftips ter harte neemt, is zowel grappig als charmant.

En dat laatste geldt eigenlijk voor het hele boek. Je voelt mee met Katinka, die steeds nieuwsgieriger wordt naar haar moeder die ze nooit gekend heeft. Ook het gedrag van de volwassenen wordt treffend beschreven. Verder vond ik het uitgangspunt van deze jeugdroman best wel origineel. Een tiener die ervan droomt om op een dag een serieuze schrijfster te worden, naar het Boekenbal te gaan, interviews te geven... Misschien biedt dit boek ook een houvast voor jongeren die zulke dromen koesteren. Ook de verwijzingen naar Hella Haase en Het geheim van de schrijver van Renate Dorrestein, maakten dit boek verrijkend. Die schrijftips van Dorrestein wil ik trouwens ook graag eens lezen.

Kortom, dit smaakt naar meer. Op een bepaald moment ben ik zelfs bewust trager gaan lezen om langer in dit verhaal te blijven. Da's altijd een beetje het nadeel bij het lezen van een jeugdroman; het leest veel te vlot. Maar laat ons duidelijk zijn: dat nadeel weegt niet op tegen alle voordelen.

Dit is boek 3/30 dat ik las voor Ik lees Nederlands 2015.


zaterdag 17 januari 2015

In de schaduw van Harry Potter

Toegegeven, ik ben een slechte herlezer. Terwijl sommigen hun boeken twee tot drie keer herlezen, wil ik steeds liever nieuwe boeken ontdekken. Wat ik soms wel doe, is stukjes uit een boek herlezen. Zo herlas ik vroeger tijdens de kerstexamens steevast het hoofdstuk over het kerstbal uit Harry Potter en de Vuurbeker (hierdoor weten jullie ook meteen mijn favoriete HP-boek). Toch zou ik in 2015 op z'n minst één Harry Potter willen herlezen. Om me terug even een onzekere tiener te voelen. Of "omdat het kan" (= volgens mij de populairste uitspraak van 2014).

Desalniettemin las ik de afgelopen weken enkele boeken die me sterk deden terugdenken aan Harry Potter. Soms herlees je dus boeken terwijl je nieuwe boeken ontdekt. Win-win!

The Silkworm - Robert Galbraight
Oké, bij dit boek hoef je je niet echt te verbazen over het verband met Harry, aangezien Robert Galbraight gewoon een pseudoniem is van J.K. Rowling. Eerder schreef ze ook The Cuckoo's Calling in dezelfde reeks. Hoewel ik normaal niet van detectives houd, was ik best wel benieuwd naar de detectives van Rowling over Cormoran Strike. En ik werd niet teleurgesteld. Vooral The Silkworm vond ik erg goed, omdat het een thriller is die zich afspeelt in de literaire wereld. Schrijver Owen Quine wordt op een lugubere manier vermoord. Zijn laatste boek blijkt een soort blauwdruk te zijn van die moord. Strike gaat op onderzoek uit en komt zo terecht in de Londense uitgeverswereld. Hij praat met hautaine uitgevers en ijdele schrijvers. 
In welke mate dit boek me aan HP deed denken? In zekere zin kwam dat door het hoofdpersonage Cormoran Strike, die net als Harry enige bekendheid in het verleden verworven heeft door zijn afkomst en ook een zichtbaar litteken heeft (of ja, een geamputeerd been is meer dan een litteken, maar goed). Harry Potter was trouwens in de helft van de boeken (zeker in De Vuurbeker) op zoek naar een misdadiger. Eigenlijk is het niet verwonderlijk dat Rowling detectives is gaan schrijven. Ik ben alvast benieuwd naar het volgende boek, dat hopelijk in 2015 zal verschijnen.

Fangirl - Rainbow Rowell
Ik hoorde voor het eerst over dit boek via Booktube (daar wijd ik nog wel eens een aparte blogpost aan). Het gaat over tweelingzussen, Cath en Gwen, die fanfictie schrijven over Simon Snow (= Harry Potter!). Als ze echter aan de universiteit gaan studeren, wil Gwen niet zoveel meer te maken hebben met fanfictie en haar zus. Terwijl Gwen het uitgaansleven ontdekt, blijft de timide Cath liever op haar kamer om te studeren of om fanfictie te schrijven. Op een gegeven moment ontstaat er echter ook een interessante literaire discussie met haar professor Creatief Schrijven: is fanfictie wel echt schrijven? Is iemand die zelf geen verhaal en personages uitvindt, wel een echte auteur?

Het was lang geleden dat ik nog eens een jeugdboek las, en dit boek heeft me overtuigd om terug meer jeugdromans te lezen. Enige minpuntje waren de stukjes fanfictie zelf, die afgewisseld worden met het verhaal over Cath. Als je HP gewoon bent, zijn de verhaaltjes over Simon Snow toch maar een slap afkooksel...

The Bookshop Book - Jen Campbell
Ik had niet meteen verwacht om bij een Engels boek over boekhandels veel HP-vibes te voelen. Maar andere kant: welke Engelstalige boekwinkel heeft nu geen herinneringen aan de release van de HP-boeken? Voor tal van onafhankelijke boekhandels was een nieuwe Harry Potter dé aanleiding om er een literair feestje van te maken. Op die manier bracht Harry ook wat magie naar de boekenwereld.

Jen Campbell bespreekt de mooiste (meestal Engelstalige) boekhandels over de hele wereld. Zelf werkt ze ook in een boekhandel in Londen, maar tijdens haar studententijd in Edinburgh had ze een bijbaantje in The Edinburgh Bookshop, die blijkbaar ook bezocht werd door J.K. Rowling:

We also had enthusiastic local authors, who would pop in to say hello, and J.K. Rowling spent her days writing in the café next door. She complimented my skirt once; it made my year. (p.13)
Meer redenen waarom je dit laatste boek zou moeten lezen, vind je op mijn Goodreads.

Welke boeken doen jou soms aan Harry denken? Of: herlezen jullie wel boeken?



vrijdag 9 januari 2015

Ik lees Vlaams: enkele aanraders

Op blogs van Nederlandse collega's (zoals Jannie, Tessa, Inge en Lalagè) lees ik steeds vaker dat ze geïnteresseerd zijn in 'Vlaamse' literatuur. En of we hen wat konden aanraden? Uiteraard. Annelies van Boekboetiek ging me al voor. Ik keek in mijn boekenkast en moest helaas vaststellen dat ik zelf ook meer literatuur uit Nederland dan uit België lees. Shame on me. Toegegeven, ik vind veel Nederlanders gewoon beter: W.F. Hermans, Mulisch, Couperus, Annie M.G. Schmidt ... zijn grote idolen. De Vlaming Hugo Claus kon me nooit echt bekoren. Maar toch. Er zijn veel Vlaamse pareltjes die nog ontdekt moeten worden bij onze noorderburen. Of Belgische pareltjes, aangezien we toch nog altijd in een tweekoppig land wonen. Het 'Belgische' idee in Vlaamse boeken spreekt me vaak ook meer aan. Vandaar dat ik enkele aanraders oplijst die misschien minder bekend zijn.

In willekeurige volgorde:

1. Wij en ik - Saskia De Coster (roman)


Een familieroman met een rauw kantje, over prestatiedruk en het perfectionisme van welgestelde Vlamingen in verkavelingsvilla's. Met vlijmscherpe psychologische beschrijvingen. Heftig, hedendaags, literair. Beter kan ik het niet samenvatten.

2. Brieven uit Nergenshuizen - Paul De Wispelaere (briefroman)


Mooie brieven aan een geliefde, met filosofische inzichten en beschouwingen over schrijven en literatuur. Doet voor mij een beetje aan Cees Nooteboom denken, hoewel ik er geen concrete aanwijzingen voor heb. Dit boek zou ik zelf ook graag nog eens herlezen!

3. Grand Central Belge - Pascal Verbeken (non-fictie)


Grand Central Belge is een melancholisch en ingetogen boek over België. Auteur Pascal Verbeken publiceerde eerder al Arm Wallonië, dat ook verfilmd werd als documentairereeks. Met Grand Central Belge gaat hij ongeveer dezelfde toer op. Dit keer stelt hij echter vooral de relatie tussen Wallonië en België in vraag, via een lange wandeling langs een oude spoorlijn die vroeger het Belgiëgevoel moest aanwakkeren: de Grand Central Belge. Maar vandaag lijkt die spoorlijn haast even vervallen te zijn als het land zelf. Voor mij was dit boek een echte eyeopener over België! 

4. Barnsteen - Guido Van Heulendonk (roman)


Speelt zich gedeeltelijk af in Letland, maar vertelt het verhaal van Dorian, een 31-jarige vastgoedmakelaar die niet langer tevreden is met zijn leven in Gent. Hij beslist impulsief om een reis naar Letland te maken, maar komt ook daar zijn Vlaamse verleden tegen.

5. De seingever - Ann De Craemer (roman)


In een Vlaams provinciestadje wil een jongen graag 'coureur' (wielrenner) worden, maar hij beseft nog niet wat dat allemaal met zich meebrengt. Tegelijk bevat het boek ook een kritische noot. Vlaamse wielerhelden worden op handen gedragen, maar is dat wel terecht? Heel 'Vlaams' in mijn ogen, maar tegelijk ook universeel.

6. Omega Minor - Paul Verhaegen (roman)


Een roman om u tegen te zeggen. Volgens mij is dit een Vlaamse klassieker in wording. Het verhaal speelt zich af in Amerika, Duitsland en Vlaanderen. Het gaat over de Tweede Wereldoorlog maar ook over zoveel meer. Verschillende verhaallijnen lopen door elkaar en de personages zijn niet simpelweg te karakteriseren. Een uitdagende, postmoderne pil. Mijn leeservaring lees je hier.

 7. De stad en de tijd - Jonathan Robijn (korte verhalen)


Ik kende deze auteur aanvankelijk niet, maar met deze verhalenbundel was ik helemaal verkocht. De verhalencyclus begint op een symbolisch moment, een moment de gloire voor Brussel: de Wereldtentoonstelling van 1958. Alle personages hebben een of andere bijzondere passie: voor parfums, voor koffie, voor muziek, of – hoe kan het ook anders in een Brussels verhaal – voor chocolade. Die passies proberen ze te delen met de mensen van wie ze houden.

8. Antwerpen, Elsschot en Coraline - Bart Van Loo (novelle)


Hoewel Bart Van Loo het liefst over Franse literatuur schrijft, is hij ook een liefhebber van de Vlaming Willem Elsschot (ook een aanrader trouwens). In deze novelle laat hij zijn Franse vriendin kennismaken met het werk van Elsschot. We krijgen een wervelende rondleiding door Antwerpen, met grappige weetjes en intellectueel geflirt tussen de twee hoofdpersonages. Een ideale opwarmer voor wie het Antwerpen van Elsschot beter wil leren kennen.

9. De keuze - Karel Verleyen (jeugdroman)


Karel Verleyen is een van mijn favoriete Vlaamse jeugdauteurs. Ik heb hem ook twee keer ontmoet, en telkens genoot ik van de passie waarmee Verleyen over zijn beroep als jeugdauteur kon vertellen. Helaas is hij enkele jaren geleden veel te vroeg gestorven. Gelukkig blijven zijn jeugdboeken verder leven. 
De keuze is misschien wel zijn sterkste jeugdboek. Lang voor John Green The Fault in Our Stars schreef, had Verleyen al een aangrijpend boek over een tienerjongen met kanker klaar. Geen tranentrekker, maar een pure, eerlijke roman met humor en liefde. Het hoofdpersonage Jan-Willem weet wat hij wilt: voor zijn dood nog met zijn vriendin slapen en zelf beslissen wanneer en hoe hij zal sterven.

10. De Kapellekensbaan - Louis Paul Boon (roman)


Toch nog een bekende Vlaamse klassieker in dit lijstje! Hoewel niet iedereen van Boon houdt, is deze roman zeker het vermelden waard. Het verhaal over Ondine, een arm en vuil meisje dat hogerop wil geraken in het leven, is heel interessant. Tegelijkertijd lezen we ook over 'boontje' zelf, die het leven rondom zich observeert en wanhopig alles probeert neer te schrijven. Het industriële Aalst speelt steeds mee op de achtergrond. Toegegeven, dit is een rauwe roman die niet iedereen zal appreciëren. Als het niet op mijn leeslijst aan de universiteit had gestaan, had ik het boek misschien nooit gelezen. Maar eenmaal ik erin begon, was ik dagenlang in de ban van deze roman.

Ik besef dat ik hier geen uitgebreide boekbesprekingen heb gegeven, maar ik wou gewoon enkele boeken ter sprake brengen en mijn leeservaringen delen. Veel leesplezier!

maandag 5 januari 2015

Recensie: 'Misschien wel niet' - Jannah Loontjens

Wie mij volgt op Goodreads of op Twitter, wist het al. Ik was niet bijzonder enthousiast over het eerste boek dat ik dit jaar las. Waarom leest u hier.  


Meteen vanaf de eerste zinnen wisten we dat Loontjens kan schrijven. Het verhaal start in medias res, waardoor een vervreemdend en toch meeslepend effect ontstaat. Mascha en haar vrienden spelen een spel waarin ze doen alsof ze dood zijn. De anderen moeten daarbij een gepaste begrafenisrede verzinnen. 

Terwijl Mascha dit aanhoort, deemsteren haar gedachten weg naar vroegere gebeurtenissen. Ze denkt aan haar weggelopen moeder, haar geheime chatrelatie met een Marokkaan en een recent ongeval. Deze gebeurtenissen lijken elkaar te overlappen. Verder in het verhaal zal Loontjens ditzelfde literaire principe gebruiken, waardoor de lezer vaak het gevoel krijgt dat de herinneringen en het heden door elkaar lopen. 

Eigenlijk gaat deze roman over een soort midlife crisis van Mascha. Ze heeft alles om gelukkig te zijn (een mooie baan, een gezin, een huis) maar is het niet. Net als haar moeder zou ze soms liever weglopen van haar eigen leven. Loontjens kan dit gevoel zeer trefzeker verwoorden, maar verliest zich helaas in banale en soms zelfs platvloerse beschrijvingen. Zo buitelt Mascha van de ene situatie in de andere, waarbij de lezer meermaals de wenkbrauwen ophaalt. Wat is de meerwaarde van zulke scènes (bijvoorbeeld op de wc)? Ook de chatsessies tussen Mascha en haar geheime chatlover zijn geen verrijking voor het verhaal. 

De kritische kanttekeningen over de sociale media zijn weliswaar een klein hoogtepunt, maar veel meer dan dat heeft Loontjens in deze roman helaas niet te bieden. Jammer. 

(recensie geschreven in opdracht van Kunsttijdschrift Vlaanderen (copyright)) 

Gelukkig heb ik hiermee wel mijn eerste boek achter de kiezen voor Ik lees Nederlands. Op naar het volgende!