vrijdag 27 februari 2015

Over bloggen, koken en een heerlijke film

Geen paniek, deze blog wordt niet opeens een foodblog. Eigenlijk ben ik zelfs helemaal geen keukenprinses. Ik geniet namelijk meer van eten dan van koken. Maar af en toe (en de laatste tijd steeds meer) raak ik toch geprikkeld om iets lekkers klaar te maken. Omdat koken ontspannend en creatief kan zijn. En omdat het geen kwaad kan om ook eens mijn handen in plaats van mijn hoofd te gebruiken.

Gisteravond zag ik de film Julie & Julia. De eerste dame raakt geïnspireerd door de laatste en begint een blog waarmee ze alle 524 recepten van de bekende Julia Child in één jaar probeert te maken. Dat levert niet alleen leuke blogposts op, maar ook huzarenstukjes in de keuken: kreeft klaarmaken, een eend uitbenen... Tegelijkertijd wordt de kijker meegenomen naar het leven van Julia en haar man. In een wondermooi Parijs leert ze als Amerikaanse de kunst van het Franse koken. Dit alles wordt gepresenteerd op een bedje van knappe filmografische beelden, gekruid met excellente actrices en een vleugje goede muziek. Een film om van te smullen!


Bovendien is dit verhaal echt gebeurd.  Julia Child heeft daadwerkelijk het indrukwekkende kookboek Mastering the Art of French Cooking geschreven en Julie Powell heeft een boek geschreven over haar blog- en kookavontuur: Julie & Julia: My Year of Cooking Dangerously. Daardoor werd deze film tegelijk ook een film over schrijven en uitgeven.
Julie Powell

Julia Child

Zelf raak ik soms geïnspireerd door Jeroen Meus (uiteraard) maar vooral door andere bloggers die veel beter koken dan ik. Als toetje geef ik jullie de links naar enkele blogs en recepten die door mij getest en goedgekeurd zijn:

- De mediterraanse couscoussalade van Verbeelding. Alleen al de foto doet me watertanden.
- Hoewel ik al lang geen student meer ben, hou ik wel van studentfood van Last Days of Spring.
- Jeugdschrijfster en dichteres Reine De Pelseneer heeft ook een mooie blog met vegetarische recepten: Groene Prinses. Vegetariër zal ik helaas nooit worden, maar een recept voor macarons met frambozenganache laat ik niet zomaar aan me voorbij gaan.

Foto's nemen van eten, niet echt mijn ding...
Ik wens jullie een smakelijk weekend toe! 

zaterdag 21 februari 2015

Uitgelezen: 'Het leek stiller dan het was' van Eva Kelder

In de zomer van 2014 won ik dit boek als give away van Lalagè leest. Hoewel ik toen nog nooit van deze roman gehoord had, raakte ik toch meteen gefascineerd door de mooie cover (niet zo verwonderlijk, in dit interview lees je namelijk dat Kelder goed nagedacht heeft over die cover). Afgelopen week had ik eindelijk wat tijd om Het leek stiller dan het was te lezen.


Het verhaal draait rond Seije, een meisje dat opgroeit op het Nederlandse eiland Vlieland. Als kind van een alleenstaande, zonderlinge moeder (Fenna) wordt ze al gauw een buitenbeentje op school. Maar Seije zelf is ook niet echt een engeltje. Gelukkig is er haar jeugdvriend Teun, die altijd aan haar zijde staat. In zekere zin kan hij zelfs als broer of als vaderfiguur voor Seije fungeren.

Teun volgt haar dan ook wanneer Seije besluit om aan de universiteit van Edinburgh te gaan studeren. Ze laat haar moeder resoluut achter en kijkt zo veel mogelijk naar de toekomst. In Edinburgh herleeft Seije. Ze kan opnieuw beginnen, studeren, andere mensen leren kennen en haar academische carrière uitbouwen. Na een tijdje leert ze de Amerikaan Daniel kennen, en heeft ze Teun steeds minder nodig.

Samen met Daniel belandt Seije in New York. Maar kan Seije haar afkomst definitief achter zich laten en slaagt ze erin om ook in New York zichzelf opnieuw uit te vinden?

Laat je als lezer echter niet misleiden door deze korte samenvatting. Het leek stiller dan het was is een boek dat je vooral leest voor de indringende, meeslepende stijl. De gedachtegang van Seije is niet altijd even gemakkelijk te volgen, waardoor je als lezer voortdurend aan het boek gekluisterd blijft. Ook de beginscène van het verhaal is heel sterk. Tegelijkertijd vond ik het heel knap hoe Kelder de overgang van kind naar student en jonge vrouw weergeeft. Daardoor heeft dit boek ook veel weg van een bildungsroman. Bovendien is de vriendschap tussen Seije en Teun heel ontroerend, zonder melodramatisch te worden.

Omdat ik het best wel moeilijk vond om over dit boek een recensie te schrijven, eindig ik met een citaat:
"Ik las in bed tot mijn ogen traanden. De schoonheid lag in woorden. Eenmaal ontdekt was ik verloren. Ik had het best met haar [=Fenna] willen delen; dat waarvan ik vergat te slikken, te ademen, de horror van kinderlevens veel spannender, veel erger ook, dan het mijne. De gierende spanning die ik ook buiten vond, met Teun in de duinen, het bos, langs de richel van de zee. Onze voeten nat, omdat we altijd en eeuwig te laat terugdeinsden."
Eva Kelder, Het leek stiller dan het was, Meulenhoff, Amsterdam, 2014, p.62.

Ik lees Nederlands 2015: boek 4/30.


woensdag 18 februari 2015

Uitgelezen: '14' van Jean Echenoz

"Dat alles is al duizend keer beschreven, dus misschien is het niet de moeite om nog langer stil te staan bij die smerige, stinkende opera. Misschien is het ook niet erg nuttig of relevant om de oorlog met een opera te vergelijken, vooral als je niet zo van opera houdt, ook al is die net als hij overweldigend, pompeus, buitensporig, vol langdradige passages, en ook al maakt die net als hij veel lawaai en is hij op den duur nogal saai."
Jean Echenoz, 14, De Geus, Breda, 2015, p.76.
Uit het Frans vertaald door Marin de Haan.

Lees hier mijn recensie.

vrijdag 13 februari 2015

Wat ik wil lezen in de krokusvakantie

Vanaf morgenmiddag start voor mij ook de krokusvakantie. Eindelijk wat meer tijd om nog eens te binge lezen! De voorbije week deed ik pogingen om De kinderen van Calais van Lara Taveirne uit te lezen, maar dat boek was echt mijn ding niet. Op Goodreads krijgt het nochtans wel positieve reacties... Ik ga er niet verder over uit weiden, op naar het volgende boek!

Wat wil ik dan zoal lezen?



Jean Echenoz, 14
Een vertaling uit het Frans over de Eerste Wereldoorlog, de titel spreekt voor zich. De auteur klonk me bekend in de oren, waarschijnlijk is hij ooit tijdens de lessen Franse literatuur aan bod gekomen. Vanaf dinsdag kan je mijn recensie lezen!

Graeme Simsion, Het Rosie Project
Ik zou misschien niet spontaan naar dit boek grijpen, maar voor de Verbeelding Book Club maak ik graag een uitzondering. Dit is het boek dat we in februari zullen lezen. Aangezien ik er al veel lovende woorden over heb gehoord, zal het wel niet slecht zijn (hm ja, dat dacht ik over De kinderen van Calais ook, we zien wel). Ondertussen heeft bijna iedereen uit YA-blogland het vervolg op dit boek, Het Rosie Effect, al gelezen. Benieuwd of ik ook gebeten word door de Rosiehype... Een ideaal boek om te lezen tijdens Valentijn is het wel.

Renate Dorrestein, Het geheim van de schrijver
Dit boek ontdekte ik door een verwijzing in Hoe ik per ongeluk een boek schreef van Annet Huizing. Toen ik in mijn bespreking schreef dat ik de schrijftips van Dorrestein ook best wel wou lezen, bood Jannie van Mijn boekenkast me spontaan het boek aan met de post. Waarvoor dank!



Eva Kelder - Het leek stiller dan het was
Afgelopen zomer won ik dit boek dankzij een winactie van Lalagè leest. Ze liet al meermaals weten dat ze dit boek enorm graag gelezen heeft, dus kan ik deze roman niet langer links laten liggen.



In de mate van het mogelijke laat ik jullie in een van de volgende blogposts weten wat ik van deze boeken vond. Een fijne krokusvakantie!


zaterdag 7 februari 2015

Aanbeden auteur: Amélie Nothomb

Afgelopen week schreef ik deze recensie over Petronilla, de nieuwste (vertaalde) roman van Amélie Nothomb. Ik was niet lovend, helaas. Ik had het graag geweest, want al sinds mijn jeugd houd ik van deze Belgische literaire dame. Van haar humor, haar vreemde verhalen, haar voorliefde voor grote auteurs, haar getroubleerde jeugd, haar fascinatie voor Japan, haar uitzonderlijke eetgewoontes.

Ik denk dat ik eerst Plectrude (in het Frans Robert des noms propres) van haar las. Een klasgenote (ere wie ere toekomt) had op een meesterlijke wijze het hoofdpersonage gespeeld tijdens een monoloog voor Nederlands. Meteen was ik gegrepen door de sterke bewoordingen, het vlotte ritme en de levenswijsheid van Nothomb.

Daarna las ik Antichrista en was ik nog meer onder de indruk. Dit boek, over een zogenaamde 'beste vriendin' die je herhaaldelijk voor schut kan zetten, zal ik nooit vergeten.

Later las ik Nothomb in het Frans, dat haar nog beter tot haar recht liet komen. Ik zou het iedereen aanraden. Enkele hoogtepunten: Hygiëne van de moordenaar (Hygiène de l'assassin), Met angst en beven (Stupeur et tremblements), Gods ingewanden (Métaphysique des tubes), De verloofde van Sado (Ni d'Eve, ni d'Adam), Zwavelzuur (Acide sulfurique), Dagboek van Zwaluw (Journal d'Hirondelle). En waarschijnlijk vergeet ik er nog een heleboel. Geen wonder dat ik van Nothomb bijna een 20-tal boeken in mijn kast heb staan.

Nog later kreeg ik de kans om Amélie Nothomb en haar zus Juliette persoonlijk te ontmoeten tijdens een signeersessie in Rijsel. Als buitenlandse studente vond ik het heerlijk om een bekende landgenote en literaire heldin te ontmoeten. Ze had toen net Le fait du prince geschreven, een boek dat ik wat minnetjes vond, maar dat ik wel gretig liet signeren. En Nothomb? Die was grappig, intelligent en vlot. Toen ik vroeg of ze het niet erg vond om samen op de foto te gaan, antwoordde ze laconiek: 'J'adore les photos amicales!' 


Ook verfilmingen van haar boeken bekeek ik. En van Hygiène de l'assassin zag ik een toneelbewerking in Gent, waar Amélies ouders aanwezig waren. Sommige mensen adoreren zangers, bands of acteurs. Ik kick dan weer op enkele zeldzame literaire ontmoetingen.

Maar de laatste tijd stelt Amélie me teleur. Blauwbaard vond ik een slap afkooksel van Hygiëne van de moordenaar en Petronilla deed me dan weer denken aan Le fait prince. Ook Tuer le père en Een vorm van leven deden me weinig of niets. Nothomb schrijft - naar eigen zeggen - drie boeken per jaar, waarvan ze er één per jaar uitgeeft. Maar misschien herkauwt ze de laatste tijd te veel haar eigen verhalen? Naar verluidt zou La Nostalgie heureuse wel goed zijn, maar dat boek heb ik nog niet gelezen. We zullen zien...

Natuurlijk kan en zal ik mijn childhood hero niet zomaar aan de kant schuiven. Ik blijf haar lezen, zij het met angst en beven.


P.S.: Sorry dat ik Nederlandse en Franse titels zomaar door elkaar vermeld, maar ik heb nu eenmaal de neiging om de titel te zeggen van de versie die ik gelezen heb ;-)