woensdag 28 december 2016

Boeken die ik niet zal lezen in 2017

Deze boeken zal ik niet lezen in 2017 en misschien ook later niet... om verschillende redenen. 
Deze blogpost vergde wel wat zelfreflectie...
Waarschuwing: het is niet omdat ik bepaalde boeken niet leuk (meer) vind, dat ik anderen zou veroordelen die deze boeken wel appreciëren. Iedereen leest wat hij/zij wil. Het is helemaal niet mijn bedoeling om snobistisch/ veroordelend/ kwetsend te zijn.
 
À la recherche du temps perdu - Marcel Proust
Ooit was ik een overmoedige student en dacht ik dat ik, na het eerste boek, ook de rest wel zou kunnen lezen in één zomer. Maar die poging mislukte meesterlijk. Sindsdien durf ik deze zevendelige turf niet meer aan te raken. Als ik ooit dubbel zoveel tijd en geduld heb, probeer ik het misschien nog eens. Als.

The Hunger Games - Suzanne Collins
Tja, de films heb ik wel bekeken. Behalve dan de allerlaatste (om preciezer te zijn: het tweede deel van het derde boek). Plots interesseerde het me op de één of andere manier niet meer. Onlangs bedacht ik trouwens nog, tijdens een gesprek met een vriendin, hoe wreed het verhaal wel is. Kinderen die elkaar moeten vermoorden in een spel...

A Little Life - Hanya Yanagihara
Hoezo? Dit was toch het meest besproken vertaalde boek in 2016? Bejubeld en bekroond met vijftigduizend sterren? Ja, ja, ik weet het. Maar toch spreekt het verhaal me niet zo aan - ergens heb ik het gevoel dat er iets te veel drama aan te pas komt. Geschreven om te choqueren, daar heb ik het niet zo voor. 

Een boek van Dan Brown
Vroeger een guilty pleasure, maar nu totaal niet meer boeiend wegens te onrealistisch. En te voorspelbaar in zijn onrealisme. En te veel gefocust op actie. 

Vijftig tinten grijs - E.L. James
Tja, waarom niet eigenlijk?

Een roman van Hugo Claus
Heb mijn portie Claus wel gehad tijdens mijn studies. Neen, dank u. (Zijn poëzie vond ik overigens wel goed.)

Een roman van Pascal Quignard
Ook een overdosis over deze Fransman gekregen tijdens mijn studies... Zijn schrijfstijl is me iets te cerebraal. Of ik was te jong om het goed te begrijpen. Wie geïnteresseerd is in zijn boeken, mag mij altijd mailen.

The Life-Changing Magic of Tidying-Up - Marie Kondo
Neen, ik ben niet geïnteresseerd in opruimen als hedendaagse vorm van religie. Nu niet en in 2017 ook niet...

Welke boeken ga jij niet lezen in 2017? Maak er hoe dan ook een mooi leesjaar van.

maandag 26 december 2016

Over Kerstmis en Fantastic Beasts

Kerstmis associeer ik met lichtjes, gezelligheid, lekker eten, kaartjes, vrienden en familie. En met Harry Potter, uiteraard (want wat associeer ik niet met HP?). Misschien omdat de magie van Kerstmis perfect aansluit bij die van Rowling. Klinkt cheesy, maar het is niet anders...

Afbeeldingsresultaat voor christmas hogwarts gif 

De film Fantastic Beasts and Where to Find Them had wat mij betreft dus op geen beter moment kunnen komen. Hoewel, ik had mijn twijfels. Het zoveelste randverhaal rond de successerie? Ik had de verleiding om The Cursed Child te lezen al kunnen weerstaan, dus dit zou ik ook wel aankunnen. Maar onze lokale bioscoop is pas gerenoveerd, mijn echtgenoot was enthousiast, de trailer leek goed, het was Kerstmis. Dus gingen we kijken.


Een kleine inleiding... (of bekijk de trailer)
Het verhaal volgt de magie-zoöloog Newt Scamander. Op zijn vele reizen komt hij verschillende magische wezens tegen die hij allemaal weet op te schrijven. Zijn notities resulteren uiteindelijk in het tekstboek 'Fantastic Beasts and Where to Find Them', dat gebruikt wordt op de toverschool Zweinstein. De film volgt de avonturen van Newt Scamander, die zeventig jaar voor de gebeurtenissen in de Harry Potter-films op onderzoek uit gaat om deze encyclopedie te schrijven over alle magische dieren. 
(bron: http://www.cinema-albert.be/programma#beasts)

Mijn mening
Er waren verschillende redenen waarom ik de cinemazaal achteraf met een blij gemoed verliet:

De link met de actualiteit
Met opzet gedaan? Er was meteen een link met terreurdreiging, aanslagen en presidentsverkiezingen. Pittig detail: in de tovenaarswereld was de Amerikaanse president een zwarte vrouw (de Dreuzelpresident daarentegen was een blanke man die wel wat weg had van... jeweetwel).

Het verhaal speelt zich af tijdens de jaren twintig in New York
Oké, dat wist ik eigenlijk wel van tevoren, maar ook dit aspect is mooi uitgewerkt. De reis naar Amerika, de rijkelijk versierde bank, het uitgaansleven van de jaren twintig, het brugje in Central Park, de kleding... een ideale setting.

De magische wereld van Rowling blijft overeind
Leuk om te zien hoe spreuken zoals alohomora, obliviate en petrificus totalus hun uitwerking blijven hebben. Ook andere elementen van Rowlings boeken werden verweven in het verhaal (Grindewald, Dealthly Hallows...). Eigenlijk is achtergrondkennis over Harry Potter helemaal niet nodig, maar voor de fans is het wel fijn.

De vier hoofdpersonages
Terwijl Harry vergezeld wordt door twee vrienden, krijg je hier met een kwartet te maken. De vier hoofdpersonages komen min of meer gelijkwaardig in beeld. Niet alles wordt vanuit het perspectief van één personage bekeken. Daardoor zit er veel afwisseling in de film.


De humor
De fratsen van de dieren zorgen voor de nodige humor. Sommige situaties zie je wel aankomen, maar ik heb toch vaak spontaan moeten lachen. Ook een onthulling aan het einde (maar dat had misschien meer met de acteur te maken) was een aangename verrassing die een glimlach ontlokte.

De boodschap
Terwijl je HP niet kan lezen zonder er een antiracistische boodschap in terug te vinden, leek deze film een pleidooi om toleranter te zijn tegenover holibi's. Wie gevoelens moet onderdrukken, is een gevaar voor zichzelf en voor anderen. Of interpreteer ik nu weer te veel? Wat denken jullie? Google leert me dat ik niet de enige ben die dit erin zag...

Dus ja, de magie rond Harry mag dan misschien een beetje uitgemolken worden, ze is zeker nog niet uitgewerkt. Misschien moet ik me in 2017 toch eens wagen aan The Cursed Child.

Vrolijk Kerstfeest en een warm 2017!


donderdag 3 november 2016

La trêve - Belgische topfictie op het scherm

Hoewel ik een grote filmliefhebber ben, zijn series vaak niet aan mij besteed. Meestal duren ze te lang, verzwakt de verhaallijn gedurende de seizoenen of gebeuren er - naar mijn mening - te veel ongeloofwaardige dingen. Ik ben dus ook één van die zeldzame mensen van mijn generatie die het maar 2 seizoenen volgehouden heeft om naar Game of Thrones te kijken. Jawel. Na dat tweede seizoen was ik de geweldadige scènes en machtsspelletjes van Joffrey, Ceresei, Daenerys en co beu.

De Belgische Franstalige serie La trêve telt maar 10 afleveringen. Ongeduldige kijkers zoals ikzelf hoeven dus niet al te lang op hun honger te blijven zitten. Daarbij trakteert Canvas ook steeds op 2 afleveringen na elkaar. Ideaal. 


Uiteraard kijk ik niet alleen uit onbenullige praktische overwegingen, maar vooral omdat La trêve een ijzersterk verhaal heeft. In een fictief dorpje (Heiderfeld) in de Belgische Ardennen wordt een Afrikaanse man, Driss Assani, vermoord. Hij wordt opgevist uit de Semois. Niemand lijkt echt om hem zijn dood te geven, en daarom bijt inspecteur Yoann Peeters zich vast in de zaak. Zijn overste wil de zaak snel seponeren als zelfmoord, maar er is meer aan de hand. Veel meer. 

De personages passen in een typische dorpsmentaliteit. De jeugd geeft zich over aan drank en drugs om de verveling tegen te gaan, de burgemeester probeert de boeren te overtuigen om hun grond af te staan voor de aanleg van een stuwdam, er is een dorpsgek in een caravan en de plaatselijke voetbalclub houdt er vreemde voetbalmatchen op na. Verder zijn er ook nog de dreigende bossen, waarin vanalles gebeurt dat het daglicht niet mag zien. Het levert prachtige, mysterieuze beelden op.



Het verhaal over de moordzaak wordt afgewisseld met flash-backs. We krijgen inspecteur Peeters ook te zien in een psychiatrie. Het verleden speelt hem parten. Wat is waarheid, wat is verzinsel? De kijker wordt voortdurend op het verkeerde been gezet.


Het acteerwerk is van topniveau. Ondanks de zware thematiek, slagen de acteurs erin om af en toe wat subtiele humor in het verhaal te brengen. Met dank aan Vlamingen Tom Audenaert en Sam Louwyck, die ook in het Frans puik hun personages neerzetten.

De soundtrack is van de West-Vlaamse groep Balthazar en past perfect bij de bevreemdende sfeer van de serie.  Om eindeloos op repeat te zetten.

Nieuwsgierig geworden? Je kan La trêve gratis bekijken op de site van Canvas. Laat maar weten wat je ervan vindt...

zondag 16 oktober 2016

Schrijftips van Jonathan Safran Foer

Op donderdagavond 13 oktober was de Amerikaanse topauteur Jonathan Safran Foer te gast in de Gentse Vooruit. Mijn ticket was al maanden tevoren geboekt. Terecht, zo bleek, want de lezing was in een mum van tijd uitverkocht. Annelies Beck interviewde hem over zijn nieuwste boek Here I Am en over het schrijven in het algemeen. Het 720-koppige publiek luisterde stil en genoot van deze grappige, intelligente en bescheiden schrijver. En ik probeerde zoveel mogelijk schrijftips te onthouden.


Tip 1: 'There was a dinosaur at the back of his t-shirt'
Inspiratie is een gek beestje. Toen Foer tijdens het ontbijt aan zijn zoon vroeg om vijf soorten dinosaurussen op te noemen (dit soort spelletjes doet hij vaak met zijn kinderen), vroeg zijn zoon of hij die vraag stelde omdat er een dinosaurus op de rug van zijn t-shirt stond. Foer ontkende, want hij had de dino niet gezien. Maar uiteraard wist hij dat hij de dinosaurus onbewust wel gezien moest hebben. Zo werkt inspiratie soms het best: onbewust.

Tip 2: 'The bird is not an ornithologist'
Foer krijgt vaak vragen over het schrijverschap. Hoe voelt het? Hoe heeft nagedacht over de stijl, het plot, etc.? Maar de waarheid is dat hij tijdens het schrijven geen rekening houdt met dergelijke vragen. Hij probeert niet na te denken over vragen als 'Is dit interessant, grappig, slim, saai? Is dit goed?'. Hij schrijft gewoon, zonder zichzelf te analyseren.  De schrijver is geen schrijfexpert, zoals een vogel geen ornitholoog is.

Tip 3: 'I have two files'
Hoewel Foer de indruk wekte dat hij vrij ongeremd was tijdens het schrijven, ontkende hij niet dat het hard werken is. Tijdens het schrijven heeft hij twee bestanden open staan: eentje met de naam novel en de ander bestand waar hij onbruikbare dingen in noteert (dat op termijn de naam vast krijgt, omdat het groter wordt dan de roman). Het is geen schande om dingen naar de prullenmand te verwijzen. Ook heeft hij 's avonds in bed, net voor het moment dat hij in slaap gaat vallen, vaak een geniaal idee. Dan staat hij op om het te noteren. Negen van de tien keer blijkt zo'n idee toch niet zo geniaal te zijn. Maar da's niet erg.

Jonathan Safran Foer heeft ongetwijfeld nog meer tips gegeven die me intussen al ontglipt zijn, maar deze prikkelden me het meest. Tegelijk heb ik ook heel veel zin gekregen om Hier ben ik te lezen.

Een bomvolle zaal in de Vooruit. Wie kan ons vinden?

zondag 9 oktober 2016

Een interview met Eveline Vanhaverbeke

Enkele jaren geleden googelde ik eens, tijdens mijn eeuwige zoektocht naar nieuwe lectuur, de woorden "auteur" en "leerkracht". Zo kwam ik op de site van Eveline Vanhaverbeke terecht. Een docente Frans uit West-Vlaanderen met een voorliefde voor historische en spannende romans. Terwijl ze in De verborgen prelude (2013) de lezer nog op zoek liet gaan naar een muziekstuk van Chopin, gaat ze in haar meest recente roman Vergeten dagen (2015) veeleer de psychologische toer op. Een trauma uit het verleden houdt een heel dorp in de ban.

Maar wie is Eveline Vanhaverbeke eigenlijk? We vonden het hoog tijd om haar eens aan het woord te laten.



Wie zijn je literaire voorbeelden?
Literaire voorbeelden onder de vorm van favoriete auteurs heb ik niet. Wel heb ik door de jaren heen boeken gelezen waarvan ik dacht: Ik wilde dat ik dit boek had geschreven. Boeken waarvan ik ondersteboven was. Zo zijn er enkele romans die ik elk jaar herlees omdat ik er blijf van genieten. Door de jaren heen heb ik echter geleerd dat ik niet zomaar mag aannemen dat een geniaal boek noodzakelijk betekent dat ik elk boek van die bewuste auteur ook goed zal vinden. Het is me vroeger al te vaak overkomen dat ik na het lezen van een meesterwerk zonder nadenken een volgend boek van diezelfde auteur ging kopen. En dan viel de leeservaring soms tegen.

Heb je schrijfrituelen? Welke?

Aangezien schrijven niet mijn hoofdberoep is, moet ik het doen tijdens gestolen momenten. Ik heb een veeleisende job en een gezin met drie kinderen. Het komt erop aan zo efficiënt mogelijk mijn tijd in te delen zodat er hier en daar eens een uurtje of een half uurtje vrijkomt om te schrijven. Ik heb dan ook geen vaste rituelen die me kunnen leiden aangezien de structuur ontbreekt. Ik ga gewoon zitten, sla mijn laptop open, herlees de pagina’s die min of meer afgewerkt zijn en ga daarna verder.

Welke karaktertrekken van jezelf zijn terug te vinden in de personages uit Vergeten dagen?

Er zit heel wat van mezelf in de hoofdpersonages uit Vergeten dagen. Dat heb ik zelf pas ontdekt toen ik het boek af had. Ik was me er tijdens het schrijven niet van bewust. Toch kan ik niet zomaar onder woorden brengen over welke kenmerken het precies gaat. Het zijn deeltjes van mijn karakter, fragmenten uit eigen ervaringen en flitsen van overtuigingen die verwerkt zitten in de persoonlijkheden van mijn personages, maar geen enkel personage valt compleet samen met wie ik zelf ben.

In mijn recensie vergeleek ik Vergeten dagen met Les âmes grises (Grijze zielen) van Philippe Claudel. Een terechte vergelijking volgens jou?

Toen ik de bewuste recensie las, moest ik in elk geval wel glimlachen. Ik had het verhaal uit Les âmes grises namelijk wel degelijk in gedachten toen ik de plot van Vergeten dagen uitgewerkt heb. De roman is een soort vertrekpunt geweest voor mijn inspiratie. Zowel de opbouw van de plot, de vertelstijl als de inhoud van Vergeten dagen zijn uiteindelijk erg verschillend van die van Les âmes grises, maar blijkbaar heb jij op de een of andere manier aangevoeld welke bron me initieel gevoed heeft.

Hoe zie je jezelf evolueren als auteur?

Eigenlijk heb ik zelf geen idee waar ik zal uitkomen in mijn carrière als auteur. Ik ben begonnen met het schrijven van twee gelijkaardige historische romans. Daarna had ik ineens geen zin meer om de historische toer op te gaan en koos ik voor een hedendaagse spannende psychologische roman. Nu ben ik aan het werken aan een roman die nog meer de psychologische kant uit gaat, zonder het spanningselement. Dit soort verhaal is wat ik op dit moment het liefste schrijf, maar ik besef dat ik binnen enkele jaren misschien zal beslissen om weer iets totaal anders te gaan doen. Een auteur moet in de eerste plaats het boek schrijven dat hij zelf graag zou lezen. Als lezer ben ik geëvolueerd. De auteur in mij is gevolgd.

Welk advies zou je geven aan iedereen die een schrijfdroom achterna jaagt?

Ik zou zeggen: Ga ervoor. Probeer het in elk geval. Denk niet zomaar dat het toch nooit zal lukken. De kans dat je opgepikt wordt door een uitgever is inderdaad klein. Daar moet je realistisch in zijn. Er wordt gezegd dat 1 op de 100 manuscripten uitgegeven wordt. Volgens sommigen is het zelfs nog een pak minder. Dat is weinig, maar als je je daardoor laat ontmoedigen, dan zul je nooit weten of het je misschien toch gelukt was. Laat je ook niet ontmoedigen door de afwijzing van je eerste manuscript. Begin opnieuw en probeer het een tweede keer. Veel grote schrijvers werden ook eerst afgewezen. Doorzetten is dus de boodschap want schrijven is een vaardigheid die net zoals andere vaardigheden ingeoefend moet worden. Talent is de basis van waaruit je kunt vertrekken, maar daarna komt het erop aan dat je oefent, elke dag, om langzaam beter te worden.
 
Bedankt voor dit interview, Eveline!



vrijdag 7 oktober 2016

Pennenstreek


Het was zomer en ik was dertien jaar. Met blote voeten liep ik over het kiezelstrand. Het was opletten geblazen voor glasscherven van achtergelaten bierflesjes. Die kwamen vast en zeker van de oudere jongens die ik op de camping gezien had. Met hun blote bovenlijven, harde muziek en zelf gerolde sigaretten waren ze alles waar ik nog niet te veel van afwist.

Een meisje zoals Roswitha kon het veel beter aan boord leggen. In een rafelige jeansshort die net tot onder haar billen kwam, liep ze hen altijd paraderend voorbij. Soms boden ze haar een drankje aan, soms een ritje naar de duinen. Ik had geen idee wat ze daar deden. Roswitha zei er ook nooit iets over, behalve dan dat ik het niet aan mama en papa mocht vertellen. Alsof het onze ouders iets kon schelen. Vader lag hele dagen te suffen onder zijn krant, terwijl moeder vanachter de gordijnen van onze stacaravan nauwlettend de andere kampeerders in de gaten hield. Zij zou, zoals elke keer, de enige zijn die even bleek als voor de vakantie naar huis zou gaan.

Ik bracht mijn dagen door met Kafka. Onze grote witte hond die als één brok snoezigheid door de camping stuiterde. Hij maakte het me aanzienlijk makkelijker om met andere meisjes in contact te komen. Kafka genoot van zoveel aandacht. Stiekem was ik een beetje jaloers op hem. Hoe simpel kan het leven zijn, als je je alleen maar zorgen hoefde te maken over hondenbrokken en wandelingetjes. 

Ik hield halt boven de klif. De kiezels prikten, net zoals mijn ogen. Moeizaam liet ik de dode Kafka uit mijn handen glijden, de zee in. Roswitha legde haar hand op mijn schouder, haalde haar neus op. 
'Gaat hij nu wegdrijven naar de hemel?' vroeg ik.
'Het belangrijkste is dat hij daar beneden in orde is,' antwoordde Roswitha en aan haar stem hoorde ik dat ze weer glimlachte.

De eerste en de laatste zin zijn niet van mij, ze komen uit het jeugdboek 'Het ijskoude paradijs' van Jana Frey. Sinds kort maak ik schrijfoefeningen met twee vrienden. De opdracht was om een boek open te slaan, een beginzin van een hoofdstuk en een slotzin van een ander hoofdstuk over te schrijven en een verhaal te verzinnen tussen deze twee zinnen. 

In de laatste zin paste ik toch 1 woordje aan. 
Wie voelt zich geroepen om dit ook eens uit te proberen? Een beetje vals spelen mag...

zaterdag 1 oktober 2016

La dame aux camélias

Het is intussen al oktober - toch las ik dit boek grotendeels in september. Niet in één keer zoals ik gehoopt had, maar in stukjes. 



La dame aux camélias (1848) van Alexandre Dumas fils is een negentiende-eeuwse klassieker die verrassend vlot leest. Dat komt vooral door de spitsvondige dialogen, de snel opeenvolgende acties en de brieven die afgewisseld worden met het verhaal.

De roman begint met de dood van Marguerite Gauthier, een bekende Parijse courtisane. Iedereen kende haar en tegelijk lijkt niemand om haar te geven. Haar torenhoge schulden zorgen ervoor dat na haar dood al haar luxegoederen te koop staan. De Parijse beau monde verlustigt zich aan zoveel openbaarheid: iedereen neemt een kijkje in haar appartement, iedereen wil weten hoe ze leefde. 

Ook een naamloze verteller struint rond in het appartement. Tijdens zijn bezoek ontmoet hij Armand Duval, een jongeman die beweert dat hij de enige was die werkelijk van Marguerite hield. Hij blijft ontroostbaar achter en vertelt ons zijn liefdesgeschiedenis met Marguerite, die hij heeft leren kennen in de opera als "de dame met de camelia's". Witte bloemen als ze beschikbaar was, rode wanneer ze onwel (versta: ongesteld) was.

De roman geeft een boeiende inkijk in de Parijse bourgeoisie en het nachtleven van toen. Een wereld van hypocrisie, geldproblemen, gokken, ziekte en lust die een anderhalve eeuw later nog steeds herkenbaar is. Tegelijkertijd wil Dumas de lezer een lesje leren, namelijk dat goedheid en liefde ook bij een prostituee gevonden kunnen worden. Het oppervlakkige beeld van Marguerite krijgt steeds meer diepgang. Ze wordt geleidelijk aan une courtisane au grand coeur. De naïviteit van de verliefde Armand blijkt uiteindelijk een rotsvast geloof in de puurheid van de mens te zijn.

Op Wikipedia staat dat Dumas' roman autobiografisch is: het verhaal zou gebaseerd zijn op zijn relatie met Marie Duplessis. In hoeverre dat klopt kan een lezer uiteraard nooit achterhalen, maar het levert in ieder geval wel een doorleefd verhaal op. Geen wonder dat Verdi er met La traviata ook een opera van maakte.

La dame aux camélias kan je trouwens gratis downloaden via Tv5Monde. Er bestaat ook een Nederlandse vertaling bij uitgeverij Aspekt.



P.S.: Lees hier en hier welke Franse boeken Jannie en Marloes lazen in september!






zondag 11 september 2016

Le bleu est une couleur chaude

Even geleden zag ik op Canvas de film La vie d'Adèle. Ik had gehoord dat de film een Gouden Palm gewonnen had, wist zelfs dat Saskia De Coster erin figureerde. Maar zoals altijd ontdek ik de hype een beetje later. Wat te denken van deze film, over een lesbische relatie, met vaak zeer expliciete scènes? Eerlijk gezegd vond ik het best wel een sterke film, heel goed geacteerd, met interessante vragen die opgeroepen werden. Ook het einde triggerde me wel. Verder was ik aangenaam verrast dat het verhaal zich in Lille afspeelde, waar ik twee jaar gewerkt en een half jaar gestudeerd heb. Herkenning en vervreemding.


Dus wilde ik ook het boek lezen waarop de film gebaseerd was. Of beter: de graphic novel. Het was van mijn studententijd geleden dat ik nog een graphic novel las, deze was een verademing. Al weet ik niet zeker of ik sommige dingen even goed begrepen zou hebben als in de film. Da's nu eenmaal mijn probleem met graphic novels: de beelden spreken soms voor zich en dat moet je meenemen in je lezing. Niet altijd even evident voor zo'n letterstaarder als ik...

Waarover gaat het?

‘Mijn blauwe engel Hemelsblauw Blauw als rivieren Bron van het leven...’ Het leven van Clémentine verandert ingrijpend wanneer ze Emma ontmoet, een meisje met blauw haar, dat haar laat kennismaken met alle facetten van de begeerte. Ze stelt haar in staat om eindelijk de blik van de anderen te trotseren. Julie Maroh vertelt ons dit verhaal met een typisch vrouwelijke tederheid en zonder enig voyeurisme. Op de pagina’s van haar dagboek beschrijft Clémentine hoe de twee meisjes samen ontdekken wat liefde en gevoelens inhouden. Een teder en gevoelig verhaal, overweldigend en verontrustend tegelijk. Een aangrijpende graphic novel over een leven dat op zijn kop gezet wordt door de liefde Deze strip heeft de prijs van het publiek in Angoulême 2011 gewonnen. (flaptekst)
 
Zonder al te veel weg te geven kan ik wel zeggen dat de graphic novel van Julie Maroh op enkele fundamentele punten niet overeenkomt met de film. Welke versie is beter: boek of film? Eerlijk gezegd vind ik het open einde van de film veel suggestiever en dus interessanter voor het verhaal. De psychologische kwesties waarmee de personages worstelen komen in het boek soms wat melodramatisch over, terwijl dit in de film prima opgevangen werd door de goede actrices.

Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik Le bleu est une couleur chaude niet zou aanraden. Het blijft een gevoelig verhaal en de tekeningen zijn een absolute meerwaarde! Van grijs naar blauw, wanneer Emma in Clémentines leven komt.

Eind augustus bezocht ik eerder toevallig het stripverhalenmuseum in Brussel. Daar trof ik enkele originele tekeningen aan van Julie Maroh, die blijkbaar beeldverhaal gestudeerd heeft aan Sint-Lukas. Een mooie ontdekking!



woensdag 7 september 2016

L'arbre du pays Toraja

Het was alweer een tijdje geleden dat Philippe Claudel - naast schrijver ook filmmaker - nog een roman uitgebracht had. Met De quelques amoureux des livres, zijn persoonlijke ode aan lezen en schrijven (nog niet vertaald), schonk hij zijn lezers in 2015 wel een leuk tussendoortje, maar het was - wat mij betreft - toch vooral tandenknarsend wachten op het 'echte' werk.


Dat kwam er dit jaar, met L'arbre du pays Toraja. De Nederlandse vertaling De boom in het land van de Toraja (De Bezige Bij) volgde snel. Als je de bladeren en de takken van de boom op het omslag wegduwt, stap je meteen in het universum van Claudel: een wereld waarin het leven en de dood hand in hand gaan. De verteller neemt ons mee naar het eiland Sulawesi in Indonesië, waar de inheemse bevolking, de Toraja, vroeg overleden kinderen niet begraven in de grond maar in een boom. Op die manier zakken de doden niet weg, maar zijn ze voedsel voor de boom die naar de hemel toegroeit. Wanneer het hoofdpersonage, ook een filmmaker, drie dagen later terugkeert naar Frankrijk, vertelt zijn beste vriend Eugène dat hij kanker heeft. Maar onze regisseur hoeft zich geen zorgen te maken, zo verzekert Eugène hem: de kanker is maar in de beginfase en na een operatie zal alles weer gaan zoals normaal. Een iets te optimistische visie zo blijkt, want nog in hetzelfde jaar sterft Eugène. 

Alweer een zwaar thema waarbij je een intriest verhaal verwacht, zoals in Rivier van vergetelheid of Alles waar ik spijt van heb, maar Claudel benadert het deze keer anders. Geen mist, geen industriële achtergrond, geen verlaten café's. Eugènes dood is voor de verteller wel een aanzet om na te denken over het leven, de liefde en vriendschap. Wie dus een roman verwacht met een ingenieuze plot (zoals Het verslag van Brodeck), zal misschien op zijn honger blijven zitten. Wie echter graag meemijmert met de naamloze verteller, die overigens veel wegheeft van Claudel zelf, zal het zich niet beklagen. 

De mooiste scènes zijn de passages waarin de verteller een vrouw observeert vanuit het venster van zijn appartement. Ze woont een paar verdiepingen lager. Wanneer ze 's avonds thuiskomt van haar werk en zich omkleedt, fantaseert hij een heel leven voor haar. Wat later ontmoet hij haar in een piepkleine dokterskamer. Het vogelperspectief is plots een big close-up geworden. Daar waar hij eerst maar contouren van haar zag, ruikt hij nu plots haar adem.

Het is, denk ik, de eerste keer dat Claudel zijn cinematografische capaciteiten op een mooie manier loslaat in een roman. Een recept dat werkt. Een recept van een dubbeltalent.

maandag 5 september 2016

Et la gagnante est...


Proficiat, Jannie! Het verslag van Brodeck is voor jou.

Bedankt aan iedereen die deelnam! Ik ben weer heel wat boekentips rijker :-)
Later deze week komt mijn eerste boekbespreking online...

Bonne lecture! 

maandag 29 augustus 2016

Ik lees Frans 2016

Ik was niet helemaal zeker of ik wel een nieuwe Ik lees Frans wilde doen op deze blog. September is een vrij drukke periode en tijdens vorige edities was het altijd wat moeilijk om alles bij te houden.

Maar toch. Er was vraag naar. Sommige volgers hebben me ooit dankzij de actie leren kennen. En wanneer worden Franstalige boeken anders nog eens onder de aandacht gebracht op een boekenblog? De noodzaak is er trouwens ook: ik heb Frans gestudeerd, maar lees veel minder in de taal van Baudelaire dan vroeger. Voilà, genoeg redenen om er nog eens in te vliegen, allons-y!


La Vieille Bourse in Lille - waar meestal een boekenmarkt te vinden is.
Het opzet van Ik lees Frans
In september mag je hier besprekingen van Franstalige boeken verwachten en niets houdt je tegen om zelf ook een (vertaald) Frans boek te lezen! Als je een boek bespreekt, geef me dan een seintje, want aan het einde van de maand plaats ik alle links in een handig overzicht.

Een boekentip...
Lezers van deze blog weten inmiddels dat ik fan ben van Philippe Claudel. Een schrijver, docent, scenarist en regisseur met een indrukwekkend oeuvre, zonder eigen website of accounts op de sociale media. Nog steeds mijn lievelingsauteur aller tijden, hoewel zijn laatste romans nogal verschillen van zijn eerstelingen (en ja, ik durf ook al eens kritisch te zijn).

Mijn eerste kennismaking met zijn werk was Les âmes grises (Grijze zielen), een roman die jullie vorig jaar konden winnen. Dat boek wordt meestal in één adem genoemd met een andere bestseller van Claudel: Le rapport de Brodeck (Het verslag van Brodeck). Terwijl Grijze zielen zich afspeelt tijdens de Eerste Wereldoorlog, heeft Het verslag van Brodeck de Tweede Wereldoorlog als historische context. Een oorlogsachtergrond die tegelijk heel ingrijpend is voor het hoofdpersonage, Brodeck, die een verslag moet schrijven over een moord op een vreemdeling. De taal is deze keer minder poëtisch maar daarom niet minder pakkend.

Afbeeldingsresultaat voor het verslag van brodeck
 ... en een winactie
Aangezien ik geen kei ben in het bijhouden van blogverjaardagen en dan nooit iets vier of onderneem, gooi ik er nu een winactie tegenaan. Un petit cadeau!

Wil je Het verslag van Brodeck winnen? Geef me dan jouw ultieme boekentip voor 5 september. Welk Frans boek raad je me aan? Waarom? Hoe meer (originele) tips, hoe liever. Je kan hieronder een reactie achterlaten of me mailen op literasa[at]gmail.com

De winnaar wordt op 5 september bekend gemaakt. Bonne chance!



dinsdag 23 augustus 2016

Beter luisteren


Zoals anderen in december beginnen na te denken over wat ze vanaf januari willen veranderen of verbeteren, zo maak ik voornemens in augustus voor september. Want een nieuw schooljaar voelt toch nog meer aan als een begin.

Eigenlijk heb ik maar één doel: beter luisteren. Naar cursisten, collega's, mijn man, mijn familie en vrienden. Op professioneel vlak zou het interessant zijn om wat meer (uitspraak)fouten te kunnen detecteren en dus ook om mijn cursisten gerichtere feedback te geven. Tegelijk wil ik beter luisteren om op een actieve manier aandacht te besteden aan anderen. Luisteren is bijleren. Vroeger kon ik soms letterlijk navertellen wat iemand (vaak een leraar) gezegd had. Nu ik zelf lesgeef, lukt dat veel minder. Hoog tijd dus om mijn oren te spitsen en zo meer kennis te vergaren.

Beter luisteren betekent hopelijk ook beter dialogen leren schrijven. Mijn zwakste punt tijdens het schrijven. Deze zomer adviseerden twee schrijvers me om goed te luisteren naar wat anderen zeggen. Vertellen ze veel of juist weinig? Welke woorden gebruiken ze? En wat willen mensen niet zeggen? Mijn oren staan wijd open.

woensdag 17 augustus 2016

Gelezen op vakantie

De afgelopen weken postte ik hier enkele stukjes die ik geschreven had tijdens onze reis door Zwisterland en Italië. In tegenstelling tot vorige zomer lukte het deze keer om schrijven en lezen te combineren. Lang leve luchthavens en treinen!

Onheilig - Roos van Rijswijk


Onheilig, het debuut van Roos van Rijswijk, toont aan dat je geen ingewikkelde verhaallijn of een rist personages nodig hebt om een goed boek te schrijven. Twee hoofdpersonen, een moeder en een zoon die met elkaar in conflict staan, zijn genoeg. De personages praten langs elkaar heen en de vertelstemmen worden afgewisseld. Elk hoofdstuk bestaat uit kortere stukjes, met beschrijvingen of rake observaties. Clichés kom je niet tegen, zowel de moeder als de zoon zijn hard voor elkaar. De landerige hitte op de achtergrond van het verhaal sluit perfect aan bij de zomerse temperaturen waarin ik deze roman las.

Een soort van liefde - Alicja Gescinska

Alicja Gescinska leerde ik kennen via het schitterende tv-programma Alleen Elvis blijft bestaan op Canvas. De filosofe die als kind van Polen naar België verhuisde, kon boeiend vertellen over literatuur, kunst, muziek en religie. Naast een non-fictie boek De verovering van de vrijheid en academische publicaties, schreef ze een roman over de liefde 'omdat de liefde niet wetenschappelijk te bevatten is'. Mijn nieuwsgierigheid was meteen gewekt.

Het verhaal over Anna, een studente die een verhouding met een Amerikaanse professor begint, wordt doorspekt met filosofische beschouwingen. Daarnaast maken we kennis met Elisabeth, die het huis van haar overleden vader opruimt. De puzzelstukjes van beide verhaallijnen vallen gaandeweg mooi op hun plaats. De relatie studente-professor klinkt een beetje cliché, maar Gescinska komt ermee weg. Een uitgebalanceerd verhaal met enkele zinnen die zo in je notitieboekje kunnen.

Haar - Kathleen Vereecken


Dit boek stond al langer op mijn verlanglijstje, aangezien ik geprikkeld werd door de denkoefeningen bij een nieuw boek op de blog van Kathleen Vereecken.  

Het verhaal start met een autovakantie naar Spanje. Een vakantie zoals dat ook ging in mijn kindertijd: zonder airco, met spijs en drank en plakkende benen op de achterbank. Vereecken is heel goed in sfeer scheppen en zet sterke personages neer. De spanningen tussen de drie zussen, die meegroeien met het verhaal, worden heel herkenbaar weergegeven. Ik voelde me tegelijkertijd Suzanne, Catherine en Hanna. De verfijnde stijl zorgt ervoor dat ironie en verdriet hand in hand gaan. Mooi! 

'Schrijven is een oefening in empathie,' zei Kathleen Vereecken terecht in dit interview. Een gedachte die blijft hangen.

zaterdag 13 augustus 2016

Milaan


Twee zonsondergangen en één onweer gaf je ons, 's avonds, na je vele musea en modieuze bewoners. Dames liepen op voetpaden alsof het catwalks waren en in bijna elke straat troffen we een palazzo of een kerk aan. 

'One map for museums and one map for shopping,' zo had de receptionist het gezegd. We hielden ons vooral aan de museumplattegrond, maar de winkels loerden overal om de hoek. Milaan kan je niet verdelen, alles loopt voortdurend door elkaar. 

De eerste zonsondergang op het dak van grootwarenhuis La Rinascente werd ons aangeraden, de tweede ontdekten we zelf. De zon boven Sant'Alessandro, met een aperitief binnen handbereik, was zo mogelijk nog warmer dan die met zicht op de Duomo. 

Op de laatste avond had de stad nog iets in petto. Geen vuurwerk maar een betere donder-en-bliksemshow, toevallig waren we ook aan de Duomo. De hemel lichtte paars op bij elke bliksemschicht, parapluverkopers schoten uit de grond, winkeltassen werden als afdak gebruikt. Een rozenverkoper liet zijn koopwaar boven zijn hoofd begieten. En wij? Wij genoten van Italiaanse outdoor cinema.

donderdag 11 augustus 2016

Bergamo

 
Een vrouwtje wenkt ons uitnodigend naar binnen. Dat we van haar pasta met zeevruchten moeten proeven, maakt ze ons duidelijk in het Italiaans. We wilden eigenlijk iets kleins, een broodje of zo, maar de glimlach van de vrouw is breed. Voordat we het weten, zitten we aan een tafeltje met een bord. Dat het ons gesmaakt heeft, zeggen we met onze handen en gezichten.

De volgende dag worden we getrakteerd op de smalle straatjes en stenen van de oude stad. De Città Alta. Waar schaduw schaars is en de hitte omkaderd wordt door cipressen. Maar alles wordt draaglijk, zeker als je daarna nog mag smullen van ijs bij Balzer, een ijssalon dat dateert van 1850. Met coupes die naar Donizetti vernoemd zijn, Bergamo's bekendste operacomponist. We beluisteren zijn muziek in een vergeten museum, na bezoekjes aan de Santa Maria della Maggiore, de Duomo en de Piazza Vecchio. 

Bergamo, stad der zintuigen.



dinsdag 9 augustus 2016

Tirano


Met lome passen wandelen we door het eerste Italiaanse stadje van onze reis. Na een fenomenale treintocht met de Bernina Express vanuit Chur, gaan we gestaag verder in de richting van het Palazzo Salis. De gevels ogen minder verzorgd dan in Zwitserland, maar de stad leeft meer. Motorrijders verdringen elkaar, Pokémon Go wordt vanop de Vespa gespeeld. 

De vrouw in het Palazzo legt ons de werking van de audioguide uit in een mengeling van Engels, Duits en Italiaans. We bedanken haar en slenteren als enige toeristen door het paleis. De fresco's en karig ingerichte kamers spreken tot de verbeelding. Ook de ietwat verdroogde tuin, een hortus conclusus, doet me glimlachen. Mijn man fotografeert opklimmende rozen, vergeelde buxushagen en een lege fontein.

zaterdag 6 augustus 2016

Chur


Ergens arriveren op een zondag geeft altijd een vertekend beeld. Parasols van cafeetjes zijn gesloten, grote winkels moeten het alleen van hun etalages hebben. In Chur was zelfs een restaurant vinden een schier onmogelijke zaak. We vroegen de hotelreceptioniste om raad. Zo kwamen we bij een hip en vrolijk restaurant terecht, waar we met een gerust gemoed onze curry's oplepelden.

De volgende dag zochten we hogere regionen op. Met de kabelbaan naar Brambrüesch, eerst in een grote cabine met kindjes, daarna in een kleiner liftje met ons twee. Eens boven zetten we meteen de afdaling in. De Alpen lachten ons toe, gewaagde mountainbikepaden lieten we - in halve bewondering en bezorgdheid - links liggen. Ook afdalen kan zwaar zijn. Voeten schoven vooruit, kuitspieren werden aangespannen. Hoe dieper we gingen, hoe steiler de paden. Sandaalsluitingen sneden in mijn huid, mijn zonnebril gleed van mijn neus. 

Een douche spoelde onze kleine pijnen weg. We trokken iets nieuws aan en doken opnieuw de bergstad in, met een gids in onze oren. Het was alsof de smalle straatjes, fonteinen en torens ons rechtstreeks aanspraken.

woensdag 3 augustus 2016

Zürich - een reisimpressie


Het was al donker toen we je leerden kennen en toevallig een rivier te veel overstaken om ons hotel te bereiken. We sliepen in een te warme kamer en lieten het koffieapparaat onaangeroerd. 

Zo druk als de avond was, zo rustig was de ochtend. Je kleurrijke huisjes openden langzaam hun deuren en als vanzelf liepen we naast het heldere water van de Limmat, foto's nemend van de Grossmünster, het Rathaus en de Fraumünster. Puffend beklommen we de Grossmünster, het uitzicht was ons zweet waard. Aan het meer flaneerden we zoals de Zwitsers, hoewel die ons meestal joggend voorbij liepen. 

We aten internationaal in Globus, vegetarisch in Hiltl met Haaike en dan toch weer vettig in McDonalds. We bewonderden je rijke geschiedenis in het Landesmuseum en vervloekten de trage waterbus die ons geen betere kijk op het meer gaf. 

Zürich, een stad in een weekend.

dinsdag 12 juli 2016

Zwijgen en schrijven

"Over het boek dat ik nu aan het schrijven ben, kan ik met de beste wil van de wereld nog niets kwijt. Het is weer zo'n boek dat ontstaan is uit een herinnering, de ene zin volgt op de andere, en nu begin ik te vermoeden waar dat verhaal naartoe gaat. Als ik daar nu over praat, praat ik het kapot."

(Walter van den Broeck in Verzin, zomernummer 2016, p.7)
Ik moet hem gelijk geven. De afgelopen weken blogde ik minder, maar schreef ik meer. Aan iets. Een boek durf ik het niet noemen. Op een ritme dat ik graag wil aanhouden, vandaar dat het ook wat stiller zal zijn op deze blog.

vrijdag 17 juni 2016

Dubbel Brussel

Zoals veel Belgen heb ik een dubbel gevoel bij Brussel. Enerzijds hou ik van die kosmopolitische stad met haar gevarieerde architectuur, multiculturaliteit, sappige tongval en regenachtige gezelligheid. Zo had ik onlangs enkele uurtjes vrij in stad. Samen met een vriendin wandelde ik door de Sint-Hubertusgalerij, de Rue des Bouchers, zagen we Jeanneke Pis, gingen we binnen in boekhandel Tropismes en aten we een warme wafel met chocolade zoals echte toeristen. 


Even later stond er een bedelaar aan ons tafeltje. Wafels eten in de regen was opeens niet meer zo aanlokkelijk. We raakten ook bijna de weg kwijt in een kluwen van straatjes. Op de terugweg liepen we langs een drukke steenweg en leek alles grijs. Het bleef regenen en de riemen van mijn rugzak sneden in mijn schouders. Zo gaat het vaak in Brussel: voor elke mooie ervaring krijg je meteen een lelijke in de plaats. Zo lijkt het toch. De vraag is alleen hoe je daarmee omgaat.

Basje Bender - Brussel
Een jonge Nederlandse vrouw in Brussel beschrijft perfect dit dubbele gevoel. Ze houdt van de luxueuze winkels, de vrijheid en grilligheid van Brussel en voelt zich amper terneergeslagen door de aanwezigheid van zwervers, dode ratten, vuile metro's en de immer aanhoudende regen (even terzijde: die regen is eigenlijk een cliché, maar het lijkt wel te kloppen!). Ze werkt in public affairs en onderhoudt oppervlakkige contacten met bankiers, zakenlui, Europese lobbyisten en andere expats. Mensen komen en gaan, maar - in tegenstelling tot haar huisgenote -  vindt ze dit helemaal niet erg. Brussel wordt beschreven als een lieu de passage, een bubble waar small talk, apéro's en etentjes te lijken overheersen. Het is een Brussel dat ik niet ken, maar waar ik me wel iets bij kan voorstellen. Tegelijkertijd is de stad een poëtische en inspirerende plek, met de Hippodroom van Bosvoorde en het Afrikamuseum in Tervuren.  De observaties vond ik scherp en het beeld van Brussel als zeepbel is origineel gevonden.

Ann De Craemer - Vurige tong
Dit boek kwam vorige week al aan bod bij mijn lofrede op West-Vlaanderen, maar een groot deel van deze vertelling speelt zich af in Brussel. Ann ontvlucht het kleingeestige Tielt en verhuist naar Brussel. Op haar Brusselse werk wordt haar verhuis op veel gejuich onthaald. Je kan immers pas echt aan cultuur doen als je in een grootstad woont:

Blijkbaar werd ik als 'cultureel waardevol' beschouwd nadat ik in Brussel was gaan wonen, maar aan mijn culturele gedrag was niets veranderd: ik bleef thuis vooral boeken lezen en films kijken. Voor hen echter die graag op de juiste feestjes vertoeven, geldt dat niet als superieure vorm van cultuur - zij worden het liefst ook goed bekeken terwijl ze aan cultuur doen, want dan pas voelen ze zich volwaardig.  (Ann De Craemer, Vurige tong, De Bezige Bij Antwerpen, 2011, p.165)
Verder mist ze de weidsheid van het platteland. In Brussel kan je niet ver kijken, kan je niet voluit fietsen, zie je geen kleurschakeringen in het graan. Toch prikkelt de stad haar ook. Maar daar waar de hoofdfiguur van Basje Bender geniet van haar eenzame wandelingen in de stad, wordt Ann er haast ziek van.

Persoonlijk kan ik me beter herkennen in de vertelling van Ann dan in het verhaal van Basje. Maar daarom vind ik Brussel zeker niet minder mooi. Waarschijnlijk zou ik niet in Brussel kunnen wonen, maar het blijft wel een favoriete lieu de passage.

donderdag 9 juni 2016

West-Vlaanderen boven!

Neen, ik ben geen flamingant of zo. Maar ik constateer wel dat ik me ergens een halve West-Vlaming voel, ook al spreek ik hun sappige dialect niet. Ik heb er ook geen familie. Wel doorkruiste ik twee jaar lang het West-Vlaamse land om in Noord-Frankrijk les te geven. En ik heb in een recenter verleden een drietal maanden in Kortrijk gewerkt.

Het zijn vooral de West-Vlaamse schrijvers waar ik me verwant mee voel. Misschien omdat ze een zweem authenticiteit in hun romans weten op te roepen. Misschien omdat ik hou van een provincialistische maar universele sfeer. Misschien omdat ze minder vaak vertoeven in literaire grootstedelijke milieus. Misschien omdat ze meer over vroeger dan over nu schrijven. Ik hoop dat ik hen daarmee niet beledig.

In de eerste plaats denk ik aan Ann De Craemer. Ooit moest ik De seingever recenseren, en hoewel wielrennen (nochtans zeer Vlaams) me niet interesseert, was ik verkocht. De personages waren levensecht en de kritische stem van de schrijfster sprak me aan. Sindsdien ben ik fan. Van haar taalblogs en haar columns. Van Kwikzilver en Heerlijk helder. Ook Vurige tong wist ik te appreciëren. Mooi om te zien hoe in dat boek al de kiemen lagen van haar volgende werk, met als centrale thema's geloof, stad versus dorp, taal en koers.

Ook Eveline Vanhaverbeke schrijft scherpe columns op haar blog, soms ook over fietsen. Haar recentste roman Vergeten dagen kon me zeker bekoren. Bij haar hoor ik lichtjes Franse literatuur weergalmen, haar boek deed me denken aan Grijze zielen van Philippe Claudel. 

Natuurlijk is er ook Jan Vantoortelboom, over wie ik eerder al een lofrede afstak. Gisteren las ik zijn debuut De verzonken jongen uit, een meeslepend boek. Nog maar zelden zulke harmonieuze en mooie beschrijven over natuur en mens gelezen. 

Een andere eeuwige favoriet is Bart Van Loo. Een Kempenaar en dus een inwijkeling in het West-Vlaamse landschap. Zijn Parijs retour behoort nog steeds tot mijn lievelingslectuur.

Op poëtisch vlak kan ik Luuk Gruwez aanraden. Een dichter die tegen wil en dank West-Vlaming is en al lang in Limburg woont. Toch speelt West-Vlaanderen een grote rol in zijn werk, zoals in de bundel Dikke mensen of in zijn verhalen Krombeke Retour/ Deerlijk Retour.

Ook de Monstertrilogie van Tom Lanoye (geen West-Vlaming!) speelt zich af in West-Vlaanderen. Het boek staat al veel te lang ongelezen in de kast, maar ik ben van plan om het dit jaar te lezen.

Uiteraard zijn er nog West-Vlamingen die ik wil ontdekken. Zo ben ik benieuwd naar IJs van Koen D'Haene. Het lijkt me een ideaal boek voor onze reis naar Zwitserland deze zomer...


zondag 29 mei 2016

Drie keer Parijs

Dat ik al drie keer Parijs heb bezocht, heeft met deze blogpost eigenlijk niets te maken. Maar de stad is de laatste tijd ook drie keer in mijn gedachten geslopen door twee boeken en een film.

Dat is wat ik bemin - Isabelle Rossaert

Bij Jannie las ik een enthousiaste bespreking van deze roman. Het boek sprak me zodanig aan, dat ik het meteen ben gaan halen. Ik werd niet teleurgesteld. In een mooie, heldere stijl vertelt Rossaert het verhaal over Valérie, die eerst haar moeder en daarna haar geliefde verloor. Als studente in Parijs probeert ze haar leven weer op te bouwen. Ze bezoekt regelmatig het Musée de Cluny, raakt gefascineerd door de wandtapijtenreeks De dame met de eenhoorn en schrijft er een artikel over, samen met journalist Jean-Michel. Toch haalt het verleden haar vaak in. De Provence is nooit ver weg en het ongeval waardoor haar geliefde stierf vormt een interessant knooppunt aan verhalen. Een debuut dat ik ook wel had willen schrijven.


Midnight in Paris - Woody Allen

Toegegeven, bijna alle Amerikaanse films over Parijs zijn ongeloofwaardig. De beelden van de stad lijken wel uit een reiscatalogus geplukt. Zo ook bij deze film. Maar je bent er mee weg. Een jonge schrijver die met zijn verloofde en haar familie op vakantie is in Parijs, raakt helemaal vervoerd door de stad. Hij voelt er de harteklop van schrijvers en schilders die er gewoond hebben en raakt uiteindelijk verzeild in een avondlijke tijdreis naar het Parijs van de jaren twintig. Een film over ambities, literaire idolen en nostalgie. Ideaal voor wie in gedachten terug wil keren naar het zorgeloze Parijs van voor de aanslagen.

Dans le café de la jeunesse perdue - Patrick Modiano
Ik weet niet meer waar, maar ergens las ik een vergelijking tussen het boek van Isabelle Rossaert en het werk van Modiano. Of mijn oog is op zijn naam gevallen toen ik informatie over haar roman zocht, dat kan ook. Sowieso wilde ik wel eens proeven van het oeuvre van deze Nobelprijswinnaar. Al vanaf de eerste pagina's was ik betoverd door de stijl van Modiano. De lezer krijgt een blik op de gelagzaal van een café in Parijs, de Condé. Het lijkt alsof je naar een schilderij kijkt met verschillende personages, elk met hun bijzonderheden. Vervolgens wordt je aandacht getrokken door een eenzame figuur. Een dame. En dan besef je dat de hele scène eigenlijk om haar draait, dat de anderen maar nevenpersonages zijn in haar verlatenheid. Op die manier laat Modiano meerdere vertellers aan het woord. Elk van hen werpt een blik op Louki, maar niemand kan haar vatten... Dit is zeker niet het laatste dat ik van Modiano heb gelezen.

Welke boeken of films brachten jou al naar de lichtstad?

woensdag 4 mei 2016

Poging tot poëzie #2

Voor de poëziewedstrijd van Beeld Express, het tijdschrift van het Centrum voor Beeldexpressie, schreef ik in april een gedicht bij deze foto van Cecile Degryse. Winnen deed ik niet, maar desalniettemin deel ik graag mijn poging tot poëzie met jullie.



Zullen we dan geluk
vervoeren en via
buizen bij
elkaar brengen?

Zo zomaar
Zonder er iets voor
te vragen alleen
jij en ik weten
waar wegen
elkaar zoek
dwalen

ik denk
dat ik
het heb gevonden
de bron – kijk maar
onweerlegbaar