woensdag 27 april 2016

Een verhaal in 55 woorden


Ze had ver gereisd om te beseffen dat ze niet zou vinden wat ze zocht. Haar voeten gleden weg, net als de woorden. Leegte staarde haar aan, haar vingers jeukten hevig. Het regende. Een jongen zag haar schuilen in een portiek en las letters in haar ogen. ‘Hé,’ zei hij, ‘mag ik je pen lenen?’ 


Ooit schreef ik dit verhaal naar aanleiding van de 55-fiction verhalenwedstrijd van Radio 1. Dankzij haar blogpost viste ik dit schrijfsel weer op. Het telt exact 55 woorden.

zaterdag 9 april 2016

Vijf boeken die me zijn bijgebleven

Een tijdje geleden las ik een leuke blogpost bij Katrien van Oftochzoiets. Ze had een lijstje gemaakt van 5 boeken die een blijvende indruk hadden gemaakt. Ze nodigde de lezer uit om hetzelfde te doen, dus dacht ik eens na over favoriete boeken. Over boeken die soms nog tegen me praten, zelfs als er al vele jaren verstreken zijn.

Deze shelfie krijgen jullie er zomaar bij...
Het Achterhuis - Anne Frank

Misschien één van de eerste non-fictie boeken die ik las. Twaalf moet ik ongeveer geweest zijn en helemaal ondersteboven van het relaas van een meisje dat amper enkele jaren ouder was geworden. Ik herinner me nog dat ik aan klasgenootjes vertelde dat ze dit boek moesten lezen. Het was ook het startpunt om een heleboel andere boeken over Anne en haar familie te gaan lezen. Het echte achterhuis bezocht ik pas een tiental jaren later.

Harry Potter - J.K. Rowling

Tja, die zagen jullie aankomen, toch? Ik kan niet zeggen wanneer ik ooit ophoud over Harry Potter. De boeken hebben me zoveel levenslessen meegegeven: het belang van vriendschap, familie, doorzettingsvermogen... Het vreemde is echter wel dat er op school niet veel mede-fans waren. Lezen was niet populair, dus hield ik meestal mijn mond. Vandaar dat ik nu af en toe de schade inhaal op deze blog... 

Kinderen van moeder aarde / De Toekomsttrilogie - Thea Beckman

Deze trilogie over een groen en dynamisch land in de verre toekomst sprak enorm tot mijn verbeelding. In Thule, het vroegere Groenland, hebben ze namelijk hun lessen uit het verleden geleerd. De mensen leven er in harmonie met de natuur, eten alleen dieren als die te oud zijn geworden, hebben vredelievende vrouwelijke politici en een alternatief rechtssysteem. Alles gaat goed, totdat mensen van het Badense rijk Thule willen koloniseren... Geen snelle, plotgedreven boekenreeks, maar een verhaal met mooie beschrijvingen, levensechte personages en heel wat interessante inzichten.

De Tillerman-boeken van Cynthia Voigt

Deze boeken over vier Amerikaanse kinderen op zoek naar een thuis zijn eigenlijk psychologische romans voor jongeren. De kinderen maken een soort roadtrip naar een vergeten grootmoeder, nadat hun moeder hen verlaten heeft. De oudste zus, Dicey, neemt in zekere zin de leiding over haar broers en zusje over. Samen gaan ze op zoek naar een ander leven. Deze boeken zou ik - moest ik over een zee van tijd beschikken - graag nog eens in het Engels herlezen.

Madame Bovary - Gustave Flaubert

Ah, toch nog een 'echte' klassieker in het lijstje! Madame Bovary is eigenlijk de Franse Eline Vere, maar dan iets fatalistischer en gewaagder. Toen ik het boek op 16-jarige leeftijd las, kon ik me enorm met Emma Bovary identificeren. Net als haar was/ben ik dol op lezen en koesterde ik ook wel romantische toekomstidealen. Haar man, dokter Bovary, vond ik een saaie, vervelende vent. Geen wonder dat ze hem bedroog... Maar toen ik deze roman rond m'n twintigste herlas, bleek mijn eerste visie compleet veranderd te zijn. Wat een verwend nest was die Emma toch! Altijd maar klagen en dromen, bedriegen en kleren kopen... Dat is wat Flaubert kan. Zonder te oordelen een verhaal schrijven dat op compleet verschillende manieren te interpreteren valt. 

Hebben jullie Madame Bovary al gelezen? Welke boeken zijn jullie bijgebleven?

vrijdag 1 april 2016

Over een juweeltje & een geschenk

Net voor de Paasvakantie kreeg ik een bijzonder pakketje in de bus van de bijzonder lieve Jannie. Voor het eerst had ik een Literair Juweeltje in handen: een mooi boekje van Bruna, in België nog niet gevonden. Het was van Thomas Heerma van Voss, telg van een Nederlandse schrijversfamilie. Tot nog toe had ik alleen Dokie. Een familiebericht van zijn vader Arend Jan gelezen. Verder werd ik ook getrakteerd op het Boekenweekgeschenk van Esther Gerritsen. Nogmaals bedankt, Jannie!


Thomas Heerma van Voss - Dat wat overblijft
In de wachtzaal van de tandarts viste ik dit verhaal uit mijn tas. Het relaas van een man, Stoltz, intrigeerde me meteen. Na 3 jaar afwezigheid keert hij terug naar Amsterdam, waar alles fout liep. Angstig wandelt hij naar een café waar zijn inmiddels volwassen dochter een concert geeft. Zullen de mensen hem herkennen? 

Algauw blijkt dat het verleden Stoltz zal inhalen. De lezer komt te weten dat hij bijlesleraar was en dat een leerlinge hem ervan beschuldigd heeft handtastelijk te zijn. Aangezien de waarheid zo gezegd altijd uit een kindermond komt, wordt Stoltz' ontkenning niet geloofd. Ten onrechte? Die vraag blijft overheersen. De verteller laat namelijk nooit het achterste van zijn tong zien, waardoor de lezer op een dun touw balanceert. Je krijgt medelijden met de man, maar dan valt er een roze koek en blijf je toch vertwijfeld achter. Sterk!

Esther Gerritsen - Broer
Ergens had ik al gelezen dat het Boekenweekgeschenk dit jaar heel goed was. Zoals altijd met pas verschenen boeken die ik nog wil lezen, meed ik de meningen een beetje. Maar inderdaad, ik kan de lovende berichten alleen maar beamen. De stijl van Gerritsen is me heel goed bevallen: direct, trefzeker, zonder franjes. 

Wanneer de zakelijke Olivia, financieel directeur, te horen krijgt dat haar broers been geamputeerd wordt, komt er een barst in haar geregeld leventje. Tijdens een aandeelhoudersvergadering wordt ze zo onpasselijk van de gedachte aan haar broer Marcus, dat ze er plots vanonder muist. In een opwelling besluit ze om Marcus te laten inwonen bij haar gezin. Toch is de band met haar broer niet zo hecht; hij is op elk vlak haar tegenpool. Hij huilt gemakkelijk, heeft geen gezin, geen vaste job, geen eigen woonplaats. 

Het knappe is dat Gerritsen deze verschillen nooit echt benoemt of als dusdanig in de verf zet, maar dat de lezer geleidelijk aan te weten komt dat Olivia in vergelijking met haar broer een koele kikker is. Terwijl ze dwangmatig alles onder controle houdt, kan ze niet anders dan merken dat de mensen om haar heen haar onevenwichtige broer meer waarderen dan haar stabiliteit.

Verhaaltechnisch is dit verhaal misschien minder verrassend dan dat van Thomas Heerma van Voss, maar stilistisch heeft Gerritsen de touwtjes stevig in handen. Een perfect voorbeeld van show don't tell.


Deze literaire hapjes (allebei onder de honderd pagina's) waren prima voor mijn druk gevulde vakantiedagen. Ik ben alvast van plan om meer van deze Nederlanders te gaan lezen.

P.S.: Stiekem las ik al 10 boeken uit Nederland of Vlaanderen. Niet slecht, ook al is er dit jaar geen 'Ik lees Nederlands'.