zondag 29 januari 2017

Een groene bloem

Vorig jaar kreeg ik een boekenbon van mijn cursisten cadeau (blijkbaar kenden ze me goed). Lang moest ik niet twijfelen... Ik had immers al veel goeds gehoord over Floortje Zwigtman en met Een groene bloem had ik bovendien drie boeken voor de prijs van één in handen: Schijnbewegingen, Tegenspel en Spiegeljongen. Een trilogie van maar liefst 1615 pagina's. Een hardcover die niet met zich liet sollen.


Het hele verhaal draait rond Adrian Mayfield, een Engelse jongen van zeventien. Hij werkt in een herenmodezaak, maar haat het om in loondienst te zijn. Elke ochtend wordt hij wakker met een "o hell"-gevoel. Hij zou liever zijn eigen boontjes doppen, zoals vroeger, toen hij nog het café van zijn vader uitbaatte. Wanneer hij op een dag een vreemde klant over de vloer krijgt, August Trops, die een kostuum in de kleur van een groene bloem bestelt, verandert Adrians lot. Hij neemt ontslag en gaat op zoek naar een spannender, beter leven. Een leven met luxe, theater, kunst en mannenliefde. Geen evidente zaak in het negentiende-eeuwse Londen...

Wat volgt, is een wervelwind aan gebeurtenissen. Adrian blijft nooit bij de pakken zitten en duikt van het ene avontuur in het andere. Zijn uiteindelijke doel is om deel uit te maken van 'De purperen hofhouding', het selecte vriendenclubje van Oscar Wilde. Zowel Oscar als diens vrienden fascineren hem mateloos. Het grillige karakter en de ondoordachte daden van Adrian doen de lezer soms wel tandenknarsen, maar hij gaat nooit vervelen.

Oscar Wilde doet ook mee
De manier waarop Floortje Zwigtman de historische figuren verweeft met het verhaal van Adrian, is ronduit knap. Pas na het lezen besefte ik hoeveel werk dit wel niet moet geweest zijn!

Bij het derde deel, Spiegeljongen, had ik af en toe wel gemengde gevoelens. Adrian komt in een meedogenloze neerwaartse spiraal terecht. Floortje Zwigtman verandert van toon en dat voel je. Maar uiteindelijk past alles wel perfect in een groter geheel en is dit misschien wel het beste deel van de trilogie.

Wat een boek. Of beter: wat een boeken. Spannend tot op het einde, groots en zwierig geschreven. Jeugdliteratuur van de bovenste plank.

zondag 8 januari 2017

Drie koninginnen

Op 6 januari kreeg ik een bericht van de bibliotheek dat mijn aankoopsuggestie klaar lag. Toevallig had het boek dat ik besteld had ook een koninklijke titel: Les petites reines. Een jeugdboek van de Franse schrijfster Clémentine Beauvais.

 

Eigenlijk heb ik best weinig Franse jeugdliteratuur gelezen. Op school was er vroeger wel aandacht voor, maar toch was het doel vaak om zo snel mogelijk volwassenenliteratuur te lezen. Ten onrechte, want jeugdboeken sluiten soms zoveel beter aan bij de leefwereld van jongeren. 

Dit boek bijvoorbeeld had ik graag gelezen rond de leeftijd van 15-16 jaar, ongeveer de leeftijd van het hoofdpersonage Mireille Laplanche. Elk jaar wordt ze op Facebook tot het lelijkste meisje van de school uitgeroepen. Maar dit jaar niet, ze staat op de derde plaats in de ranking. Op de eerste en tweede plaats staan twee andere lelijke meisjes, Astrid en Hakima, uit andere klassen. Mireille is het gepest beu en besluit om de twee meisjes op te zoeken en hen te steunen. Samen ondernemen ze met de fiets een reis naar Parijs. 

Onderweg verkopen ze worsten om hun road trip te financieren. Klein Frans detail: de meisjes werden op Facebook de drie boudins (= pensen, worsten) genoemd omdat ze dik zijn. Doordat ze ook letterlijk worsten gaan verkopen, steken ze de draak met hun pesters. Hun actie trekt de aandacht van de media en beetje bij beetje krijgen de meisjes meer zelfvertrouwen. Hun doel is om op 14 juli aan te komen in Parijs, voor het tuinfeest van de presidente (Barack Obamette!).

De roman heeft niet alleen een originele verhaallijn, maar is ook bijzonder vlot en grappig geschreven. De verwijzingen naar de actualiteit, de woordspelingen, de pittige dialogen en de vroegwijze Mireille zorgen voor de nodige humor. Geen triest pestverhaal, maar een roman over initiatief durven nemen en je creativiteit gebruiken. Of, zoals Mireille zou zeggen:
"Prends les insultes qu'on te jette et fabrique-toi des chapeaux avec."
"Aanvaard beschuldigingen die men je toegooit en maak er hoeden mee."
Dit boek trok mijn aandacht doordat ik een interview met Clémentine Beauvais had gezien op La Grande Librairie


Ze is gespecialiseerd in jeugdliteratuur, woont en werkt in York en schreef ondanks haar jonge leeftijd al vrij veel boeken. Ze heeft ook een Franse en Engelse blog. Ik ga beslist nog meer van haar lezen.